Friday, August 30, 2013

Part - 1, Chapter - 21

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 21
எல்லா புராணங்களும் போற்றும் அவதாரம் நரசிம்ஹ அவதாரம்.  எல்லா பக்தர்களும், புலவர்களும் துதிக்கும் அவதாரம் நரசிம்ஹ அவதாரம்.
சரஸ்வதி நதி தீரத்திலே ரொம்ப சிந்தனையோடு - கவலையோடு அமர்ந்திருந்தார் வியாசர். நாரதர் அங்கே எழுந்தருளினார்.
"இவ்வளவு சிந்தை உமக்கு எதற்கு?" என்று வியாசரிடம் கேட்டார்.  சிதா - சிந்தா இரண்டிலே எது உயர்ந்தது என்று கேட்டால் "சிதா" உயர்ந்தது என்று சொல்லி விடலாம்.
சிதா என்றால் சிதை - விறகு - விராட்டிகளினால் ஆன படுக்கை!  சிந்தை என்பது மனத்திலே எழுகிற கவலை.  இந்த இரண்டிலே சிதையே உயர்ந்தது என்றால்...?  சிதையானது பிராணனற்ற சரீரத்தைத்தான் எரிக்கிறது.  சிந்தையோ பிராணனுள்ள சரீரத்தையே எரிக்கிறது!  அதனால் சிதையே தேவலாம்!
"இப்படிப்பட்ட சிந்தைக்கு இடம் கொடுக்கலாமா...?  அந்த சிந்தை போக வேணுமென்றால் ஸ்ரீ கிருஷ்ண புராணத்தை நீர் எழுத வேண்டும் என்று வியாசரிடம் சொன்னார் நாரதர். 
"இதுவரை எழுதின மகாபாரதத்திலே கிருஷ்ண புராணத்தை ஆங்காங்கே கோடி காண்பித்திருக்கிறீர்கள்.  அதை  விரிவாக, ஸ்பஷ்டமாக எடுத்துச் சொல்லவில்லை.  அவன் லீலையைச் சொல்லக் கூடிய ஒரு புராணத்தை இயற்றுங்கள்;  உமக்குத் தெளிவு பிறக்கும்" என்றார் நாரதர்.
அதற்காகவே ஸ்ரீமத் பாகவதம் இயற்றப்பட்டது.  கிருஷ்ணாவதாரத்துக்காகவே எழுந்த பாகவத  புராணத்திலே, "அற்புதமான அவதாரம்" என்று கிருஷ்ணரைச் சொல்கிறார் வியாசர்.  ஆனால் அவரே நரசிம்ஹனைச் சொல்கிறபோது "அதியத்புத அவதாரம்" என்று விளக்குகிறார்!

ருக்மிணி பிராட்டி, கண்ணனுக்கு ஓலை எழுதுகிறாள்.  அதிலே ஏழு இடங்களில் பகவானை  அழைக்கிறாள்.  ஓரிடத்திலே கூட "கிருஷ்ணா" என்று அவனைக் கூப்பிடவில்லை. ஏன்...?
"கிருஷ்ணன் பொய் சொல்கிறவன்;  புளுகிலே வல்லவன்" என்றெல்லாம் கோபிகாஸ்த்ரீகள் அவனைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்.   "பொய் அவதாரம்" ஆனதினாலே கிருஷ்ணனைக் கூப்பிட்டால் காரியம் ஆகாது!  பொய்யில்லாத பெருமான் யாரென்றால் நரசிம்ஹன்தான்!  அழைத்தவுடனே வந்து ரக்ஷிக்கக் கூடியவன்.  எனவே ருக்மிணியின் இதயம் கவர்ந்த அவதாரமாகிறது இந்த அவதாரம். 
ராமாவதாரத்திலேயும் மாரீசன் ராமனை "நரசிம்ஹா" என்று அழைக்கிறான்.  ஆஞ்சநேயரும் இலங்கையிலே சீதா தேவியிடம் "அம்மா நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்?  என் முதுகிலே ராமன் வருவான்.  நரசிம்ஹனைப் போல வருவான்" என்கிறார்.
ராமாவதாரத்திலே எங்கு தொட்டாலும் இப்படி நரசிம்ஹ பலம் தெரிகிறது.  
மகாபாரத ஸாரமான விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திலே, விச்வ சப்தத்தினாலே, விச்வயோனி என்று நரசிம்ஹனைக் காட்டினதாலே... நரசிம்ஹன்தான் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தின் ஸாரம் என்று காட்டியிருக்கிறார்கள்.  விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் முழுதுமே பாரதத்தின் ஸாரம் என்பதாலே மகாபாரதம் மொத்தமும் நரசிம்ஹனையே கொண்டாடுகிறது என்று தெரிகிறது.
பத்மாவதி கல்யாணத்திலே ஒரு காட்சி.  தாயார் மணவறையிலே மணக்கோலத்திலே அமர்ந்திருக்கிறார்.  எல்லா  உணவு வகைகளும் தயாராகி  நிரம்பியிருக்கிறது.  ரிஷிகள்,  உணவு கொள்ளக்  காத்திருக்கிறார்கள்.  உணவை யாருக்கு நிவேதனம் செய்துவிட்டுப் பரிமாறுவது  எழுகிறது.  
பகவானிடமே கேட்கிறார்கள். "அஹோபில ஷேத்திரத்திலே உள்ள நரசிம்ஹனுக்கு நிவேதனம் செய்து உணவு விநியோகிக்கப்படட்டும்" என்று சொல்கிறார் ஸ்ரீநிவாஸபெருமாள்.  அதனால்தான் ஸ்ரீநிவாஸர் நரசிம்ஹருக்குக்   கைகூப்பி வணங்குவதை இன்னமும் அஹோபில ஷேத்திரத்திலே பார்க்கலாம்.  ஸ்ரீ ராமனாலும், ஸ்ரீநிவாஸபெருமாளினாலும் வணங்கப்பட்டவர் என்பதாலே நரசிம்ஹனை  பெரிய பெரிய பெருமாள் என்று அழைக்கிறோம்.
பெரியாழ்வார் பல்லாண்டு பாடுகிறபோது "அந்தியம்போதில் அரியுருவாகி அரியை அழித்தவனை" என்று பாடுகிறார்.    அன்று அவன் உக்கிரமூர்த்தியாக இருந்ததாலே யாரும் அருகே போய்ப் பல்லாண்டு பாட முடியவில்லை.  அந்த குறைதீர, பிற்காலத்தில் பாடினார்.
அஹோபில ஷேத்திரத்திலேஅவன் அழகைப் பாடுகிறார் திருமங்கையாழ்வார்.
ஹிரண்யனை சம்ஹாரம் பண்ணியவன் அங்கே காட்சியளிக்கிறான். ஆழ்வார் பார்க்கிறபோது அவருக்கு என்ன தெரிகிறதாம் அங்கே...?  சிம்ஹங்கள் எல்லாம் யானைகளை அடித்துத் தின்றுவிட்டு,  தந்தங்களை வகைப்படுத்தி  வைத்திருக்கிறதாம்.  ஒவ்வொரு தந்தமாக  கொண்டு வந்து நரசிம்ஹனின் திருவடியிலே  இட்டு ஓம் நரசிம்ஹாய நம: என்று அர்ச்சனை பண்ணுகிறதாம். சிம்ஹம் சிம்ஹத்தை அர்ச்சனை பண்ணும் காட்சி சிங்கவேள் குன்றத்திலே!
திருமங்கையாழ்வாரின் அழகிய பாசுரம் ஒன்றிலே நரசிம்ஹனைப் பாடாத பாட்டும் ஒரு பாட்டா? அவனைப் பேசாத நாவும் ஒரு நாவா?  அவன் புகழ் கேளாத செவியும் ஒரு செவியாகுமா? என்று கேட்கிறார்.

ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் ஆலயத்திலே கம்பராமாயண அரங்கேற்று மண்டபம் தெரியும்.  அங்கே கம்பர் யுத்த காண்டம் ஆரம்பிக்கும்போது இரணியன்  வதைப்படலத்தைச் சொன்னாராம்.  விபீஷணன் ராவணனுக்கு  பண்ணுகிறான்:   "இப்படி எல்லாம் தீமை செய்யாதே!  இரணியனை அழித்த நரசிம்ஹன் தான் ராமனாக அவதரித்திருக்கிறான். அவனை எதிர்த்து அழிவைத் தேடிக் கொள்ளாதே" என்று நரசிம்ஹ அவதார கதையைச் சொல்கிறான்...
அரங்கேற்று மண்டபத்தில் இருந்த மகான்கள், பண்டிதர்களெல்லாம் ஆட்சேபித்தார்களாம்.  வால்மீகியின் மூலத்திலே இரணியன் வதைப் படலம் கிடையாது. எனவே, கம்பராமாயணத்திலும் அது இருக்கக் கூடாது.  அதை நீக்கி விட்டு கம்பர் தம் ராமாயணத்தை  அரங்கேற்றலாம் என்றார்களாம்.
கம்பனுக்கு ஒன்றுமே தோன்றவில்லை.  அப்போது  வித்வான்கள், "இந்த புராணத்தின் தெய்வீக அம்சம் என்ன என்பதைக் காட்டினால் இதை ஒப்புக் கொள்கிறோம்" என்றார்கள்.
கம்பர், அழகிய சிங்கர் சன்னதிக்கு எதிரிலே போய் நின்று கொண்டார்.  "ஒன்றை உரைக்கில் ஒன்றேயாம்" என்ற செய்யுளில் ஆரம்பித்துப் பாட ஆரம்பித்தார். "ஆரடா சிரித்தாய்? என்ற சொல் வந்த  கட்டத்திலே, உள்ளுக்குள்ளே விக்ரஹ ரூபியாய் இருக்கும் பெருமான்  சிரித்து, தலையை ஆட்டி, இருகைகளையும் தூக்கி, "நான் ஏற்கிறேன்" என்று இரணியன் வதைப் படலத்தை ஏற்றானாம்.  ஆகையினாலே, இரணியன் வதைப் படலம் கம்பராமாயணத்திலே இடம்பெற்று அரங்கேறியது.  பகவானே அங்கீகரித்த அவதாரமாகிறது நரசிம்ஹ அவதாரம்.
நம்மாழ்வார் வாக்கிலே வருவதைப் பாருங்கள்.  "அங்கே அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றியவன்" என்கிறார்.  நினைத்த இடத்தில் நினைத்த கணத்தில் தோன்றியவனின் காருண்யத்தைச் சொல்கிறார்.  "என் சிங்கப் பிரான்" என்று அவனை  அழைக்கிறார். அந்தப் பாசுரத்தை பிறர் சொல்லும்போது, அனைவருமே அவரவர் நரசிம்ஹனை அபிமானிக்கும்படியாகச் செய்து விட்டார் நம்மாழ்வார்.
காஞ்சி வரதராஜ பெருமாளைப் பார்த்து நரசிம்ஹா என்கிறார் சுவாமி தேசிகன்.  உலகத்தின் எல்லா பதார்த்தங்களிலுமே நிறைந்திருக்கிறான் அவன்.  என்றாலும் அவன் வெளிப்பட்டது ஒரு ஸ்தம்பத்தில் இருந்து தான்.  குழந்தை பிரஹலாதன் எந்த இடத்தைக் காட்டுவானோ? என்று காருண்யத்துடன் எல்லா இடத்திலும் நிறைந்து இருந்தான்.  எங்கு தட்டினாலும் உடனே வர சித்தமாயிருந்தான்.
வேதத்தைப் போல், கருணையும் தயையும் அதிகம் இந்த அவதாரத்திலே!

அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட
ஆங்கே வளர்ந்திட்டு வாளுகிர் சிங்க உருவாய்
உளந்தொட்டு இரணியன் ஒண்மார்வகலம் 
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி...
என்று பெரியாழ்வார் பாடுகிறார்.
அளந்திட்ட தூண்!   தங்கச் செங்கல் கொண்டு ரத்தினங்கள் இழைத்த ஸ்தம்பமாம் அது.  குழந்தை பிரஹலாதனை இழுத்து வந்து, பிரத்யேகமாய் அதைக் காட்டி கேட்டானாம் ஹிரண்யன்.  தானே அருகில் இருந்து கட்டுவித்த தூணில் நாராயணன் இருக்க முடியாது என்ற தீர்மானம் அவனுக்கு!
"ஏன் இருக்க முடியாது" என்று கேட்டது குழந்தை.  உடனே அந்த இடத்திலிருந்து ஆவிர்பவித்தான் பரமாத்மா.   சிம்ஹமாய் - நரம்கலந்த சிம்ஹமாய்த் தோன்றினான்.
ஏன் சிம்ஹமாய்த் தோன்ற வேண்டும்?  புலியாக வரக்கூடாதா? என்றால், நாம் நினைக்கிற, விரும்புகிற ரூபத்தில் தோன்றுகிறவன் அவன்.  குழந்தை பிரஹலாதனை மடியில் உட்கார்த்திக் கொண்டு இரணியன் கேட்கிறான்:
"உலகிலேயே மிகவும் சாது யார்? என்று.
அப்போது பிரஹலாதன் "இதைத்தான் சாது என்று நினைக்கிறேன்.. என நரசிம்ஹனைச் சொன்னானாம்.  எனவேதான் அந்தக் குழந்தை விரும்பிய ரூபத்திலே எம்பெருமான் தோன்றினார்.

"இசை பாடிப் பாடி கண்ணீர் மல்கி, எங்கும் நாடி நாடி நரசிங்கா என்று வாடி வாடும் இவ்வாநுதலே" என்று நம்மாழ்வார் பாடுகிறார்.   இவரது ஆசையைப் பாருங்கள்.  வைகுண்டத்திலே போனால் பரவாசுதேவனாக ஆதிசே-ஷன்  கர்ப்பத்தில்... ஒரு கால் மடித்து, ஒரு காலை ஒயிலாகத் தொங்க விட்ட நிலையில் நாராயணனைப் பார்க்கலாம்.  ஆனால் ஆழ்வாரோ அங்கேயும் நரசிம்ஹனையே பார்க்க வேண்டும் என்கிறார்!
சொட்டை நம்பி என்று ஒருவர் ஸ்ரீரங்கத்திலே இருந்தார்.  அவருடைய அந்திம காலம் நெருங்கியபோது சிஷ்யர்கள் எல்லாம் சூழ்ந்திருந்து கேட்டார்கள்: "இப்போது உங்கள் மனத்திலே என்ன நினைப்பு ஓடுகிறது, நினைப்பதை சொல்லுங்கள்" என்றார்கள்.  
அதற்கு அவர் சொன்னார்: எனக்கு நல்ல ஆசார்ய சம்பந்தம்: மோக்ஷத்தைக் கட்டாயம் அடைந்துவிடுவேன்.  திரும்பி வருதல் இல்லாத சாசுவத நிலையை அடைவேன், வைகுண்டம் கட்டாயம் போவேன்.  ஆனால், வைகுண்டத்துக்குப் போய்ப் பார்ப்பேன்.. அங்கிருக்கும்படியான  பரமாத்மா,   நம் க்ஷேத்திர ரங்கநாதரைப் போல் இல்லாவிட்டால் முறித்துக் கொண்டு வந்துவிடுவேன்..!
சொட்டை நம்பி வைகுண்டத்திலேயும் ரங்கநாதரையே சேவிக்க விரும்பிய மாதிரி, ஆழ்வார் மோஹத்திலும் நரசிம்ஹ மூர்த்தியையே சேவிக்க விரும்புகிறார்.

அந்த மூர்த்தியைச் சேவித்தவருக்கு வேறு மூர்த்தியை சேவிக்கப் பிடிக்குமோ?

(தொடரும்)

  


Wednesday, August 21, 2013

Part - 1, Chapter - 20

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 20
 
நரசிம்ஹ அவதாரத்துக்குத் தனியான ஏற்றம் தருவது அவருடைய அத்யத்புத ரூபம்.

"ஸ்தம்பே ந  த்ருச்யதே" (ஸ்தம்பத்திலே, தூணிலே தெரியலையே) என்று ஹிரண்யகசிபு கேட்டபோது, 
"ஸ்தம்பேந  த்ருச்யதே" (ஸ்தம்பத்திலேதான் தெரிகிறான்) என்று பதில் சொல்கிறான் குழந்தை பிரஹலாதன்.
"எனக்கு தெரியாமல் உனக்குத் தெரிகிறானா? இரு!  இதோ உன் தலை வேறு, உடம்பு வேறுன்னு துண்டிக்கிறேன்.  அது பிரிஞ்சு போய்த் துடிக்கறச்சே தைப்பானா பார்ப்போம்" என்கிறான் அசுரன்.
"அந்த காரியம் அவன் பண்ண மாட்டான்" என்கிறான் பிரஹலாதன்.
"அவன் பண்ணமாட்டான் என்றால் நீ ஏன் அவனை ஆச்ரயிக்கிறாய்"?
"அங்கே ஸ்தம்பத்திலேஇருக்கிறவன் என்ன அவ்வளவு கடினாத்மாவா?.  நீ கத்தி எடுத்து வெட்டறேன்னு சொல்றியே.  அந்தக் கத்தியைக் கழுத்தருகே கொண்டு வர முடியுமா உன்னாலே.  அது வரை அவன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பானா?" என்கிறான் பிரஹலாதன்.
அவ்வளவு விச்வாசம் பகவானிடத்திலே!

அந்த மாதிரி பூரண விச்வாசம் வைத்தால்தான், "என்னை ரட்சிக்க வேண்டிய பொறுப்பு உன்னுடையது" என்று பகவானிடத்திலே உரிமை கொண்டாடலாம்.

விச்வாசம் பண்ணுவதற்கு முன்னே சரணாகதி பண்ணினால் எடுபடுமா?

யாகம் பண்ண ஒருவர் திரவிய உதவி செய்கிறார்.  நம்பிக்கை இல்லாமலேதான் செய்கிறார். ஆனால் யாகம் செய்து மழை பெய்த பிறகு அவருக்கு நம்பிக்கை வருகிறது.  சரணாகதி விஷயம் அப்படி இல்லை.  விச்வாசம் இல்லாமல் சரணாகதி பண்ணினால் பலிக்காது.

எம்பார் அவர்கள் காலட்சேப கோஷ்டியிலே இருந்த தமது சீடர்களுக்கு சொல்லுவார் "கர்ம, ஞான, பக்தி யோகம் எல்லாம் பண்ணுவது கஷ்டம்.  அதெல்லாம் பண்ணி அவஸ்தைப்படாமல் சரணாகதியை சுலபமாகப் பண்ணிவிடலாம் என்று எண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது.  ஏனென்றால் சரணாகதிக்கு முன்னாடி மகாவிச்வாசம் என்று ஒன்று இருக்கே.  அது சுலபத்திலே வருவதில்லை.  அக்கம்பக்கத்திலே உள்ளவர்களிடம் ஏற்படும் விச்வாசம் கூட நமக்கு பகவானிடத்திலே வருவதில்லை.  கல எள்ளுக்கட்டு கல எண்ணெய் ஆன கதைதான்" என்பார்.
சொல்லிவிட்டுக் கதையையும் விளக்குவார்:

பூர்வ காலத்திலேயே ஓர் எண்ணெய் வியாபாரி இருந்தான்.  நித்யம் எண்ணெய் வியாபாரம் செய்து வந்தான் அவன்.  செக்கு ஆடி, எண்ணெய் பிழிந்து, வியாபாரம் செய்ய வேண்டும்.
ஒரு நாள் அவன் செக்கு இரண்டாக உடைந்து போயிற்று!  இன்னொரு செக்கு செய்வதற்கு மரத்தைத் தேடித் போனான்.  ஒரு பிரும்மாண்ட மரம் - செக்குக்கு ஏற்றது என்று நான்கு ஆட்களைக் கூப்பிட்டு மரத்தை வெட்டச் சொன்னான்.  நாலு ஆட்களும் தலைப் பாகையைக் கட்டிக் கொண்டு கோடாரியை எடுத்து ஓங்கிய நேரத்திலே...

அந்த மரத்தில் இருந்து பொத்தென்று ஒன்று குதித்து எண்ணெய் வியாபாரியின் திருவடியைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டது.  "இந்த மரத்தை வெட்டாதே!  இதில் ரொம்ப நாட்களாக நான் இருக்கிறேன்.  இதை வெட்டினாயானால் எனக்கு வாசம் செய்ய வேறு இடம் இல்லாமல் போய்விடும்" என்றது.

எண்ணெய் வியாபாரி யோசித்தான்.  அவன் யோசிப்பதைப் பார்த்து அது சொன்னது:
"இந்த எண்ணெய் வியாபாரம் உனக்கு எதுக்கு கையெல்லாம் எண்ணெய் ஒட்டிக் கொண்டு, சங்கடமில்லையா...  நீ எள்ளு வியாபாரம் செய்யலாமே? அதுக்கு நான் உதவி செய்கிறேன்.  தினமும் சூர்ய அஸ்தமன வேளையிலே உன் வீட்டு வாசலில், ஒரு கல எள்ளு ஆகும்படியான அளவுக்கு எள்ளுக் கட்டிக் (எள் விளைந்த கதிர்கள்) கொண்டு வந்து போடுகிறேன்" என்றது.
இவ்வளவு தூரம் அது பேசிய பிறகு அவன் கேட்டான். "இத்தனை அக்கறையாகச் சொல்கிறாயே, நீ யார்"?  "நான் இந்த மரத்திலே ரொம்ப நாட்களாக இருக்கிற பிசாசு" என்றது அது.
நடுநடுங்கிப் போய் விட்டான்.  முதலில் அதனிடம் பேசப் பயபடாதவன் பிசாசு என்றதும் பயந்து விட்டான்.  ஆனால் அது அவன் திருவடியை பிடித்துக் கொண்டு தொடர்ந்து கெஞ்சுவதைப் பார்க்க அவனுக்குத் தைரியம் வந்து விட்டது.
"சரி, மரத்தை வெட்டவில்லை.  ஆனால் சொன்னபடிக்கு நீ எள்கட்டு கொண்டு போடாவிட்டால், நான் என்ன செய்ய" என்றான்.  "நான் என்ன மனிதனா, ஒரு சொல் சொல்லிவிட்டு அதைச் செய்யாமல் போறதுக்கு?.  துர்தேவதையானாலும் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பேன்" என்றது.  
துர்தேவதைகளும் பரிகசிக்கிற அளவுக்கு நமது நிலை ஆகியிருப்பதைப் பாருங்கள்.

எண்ணெய் வியாபாரி பிசாசு சொன்னதை ஒப்புக்கொண்டு மரத்தை வெட்டாமல் போனான்.
சொன்னது போலவே ஒரு களம் எள் ஆகும்படியான எள்ளுக்கட்டை தினமும் ஆறு மணிக்கு கொண்டு போட்டது பிசாசு.

போகப் போக ஆறு  மணி என்பது ஆறரை ஆயிற்று - அப்புறம் ஏழு .. ஏழரை .. .என்றாகி.. ஒரு நாள் இரவு 1 மணிக்கு கொண்டு  வந்து எள்ளுக்கட்டைப்  போட்டது!

ஏன் என்று பார்த்தால் .. பிசாசுக்கு எள் பயிரிட முடியுமா...?  யார் யாரோ பயிரிட்டதை அறுத்துக் கொண்டு வந்து அது போட்டு விடுகிறது.  நிரந்தரமாக எள் பயிர் செய்பவர்கள் கிடைப்பார்களா என்ன...?  அதனாலே அந்த எள்ளுக்காக பிசாசு பட்ட அவஸ்தை கொஞ்ச நஞ்சமில்லை!.  நாலா திக்கிலும் போய்த்  தேடி  அவஸ்தைப் படுகிறது.   ஒரு நாள் இரவு 2 மணிக்கு எள்ளுக்கட்டை கொண்டு வந்து போட்டுவிட்டு அது யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

இந்த வேலையை தினமும் பண்ணுகிறோமே.. எதற்காகப் பண்ணுகிறோம்?  குடியிருந்த அந்த மரத்தை ரக்ஷிக்கத்தானே பண்ணுகிறோம்.  ஆனால் இந்த வியாபாரியிடம் வாக்கைக் கொடுத்த பிறகு ஒரு நாள் கூட அந்த மரத்திலே போய் உட்கார முடியலையே... இந்த நிலையை விட அவன் அந்த மரத்தை வெட்டிக் கொண்டு போகவே அனுமதித்திருக்கலாம் போலிருக்கிறதே...!
3 மாத காலமாக வீணான காரியத்தை அல்லவோ நாம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோம்... இன்றைக்கு எப்படியாவது ஒரு நிமிஷமாவது அந்த மரத்திலே போய் உட்கார வேண்டும் என்று தீர்மானம் பண்ணிக் கொண்டது.

இப்படி பிசாசுக்கு வந்த  விவேகம் மனிதனுக்கு வருமா? என்று கேள்வி எழுப்புவார் எம்பார்!
மனிதன் உட்கார்ந்து அறியான்!  எத்தனை நாள் ஆனாலும் தேக சஞ்சாரம் பண்ணுவதற்கே சரியாயிருக்கிறதே... எப்போது மனிதனுக்கு விவேகம் வருமோ? என்பார்.

இன்றைக்கு எப்படியாவது நேரத்திலே போய் உட்காரணும் என்று தீர்மானித்த பிசாசு அந்த மரத்திடம் போனது.  அங்கே போனால்... அந்த மரத்திலே வேறொன்று உட்கார்ந்திருந்தது!  நூதனமான புதுப் பிசாசு அது!
புதுப் பிசாசைப் பார்த்துப் பழைய பிசாசு, "நீ யார்?" என்று கேட்டது.
புதுப் பிசாசு சொன்னது: "உன்னைப் போல ஒரு பைத்தியம் உண்டா?  மனுஷனைப் பிடித்துக் கொண்டு பிசாசு ஆட்டும் என்பார்கள்.  உன்னைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்த மனுஷன் ஆட்டுகிறானே...!  உன்னைப் போல அசடு உண்டா?  நீ போன பிறகு மூன்று மாதமாக இந்த மரத்திலே வசித்து வருகிறேன்,  இப்போது நீ வந்திருக்கிறாய், உன்னை விரட்டி அடிக்க நான் தயாராயில்லை.  ஒன்று செய்கிறேன் - அந்த என்னை வியாபாரியை கொன்றுவிட்டு வருகிறேன்.  அதன் பிறகு எனக்கும் இந்த மரத்திலே இருக்க நீ இடம் கொடுப்பாயா? என்றது.

"அந்த காரியத்தை நீ பண்ணினால், நீயும் நானும் சௌக்கியமாக இருக்கலாம்".
"சரிதான்" என்று கிளம்பிய புதுப் பிசாசு, நேராக எண்ணெய் வியாபாரி வீட்டின் புழக்கடைக்கு போனது.  அங்கே  இரண்டு மாட்டுக் கொட்டகைகள் இருந்தது.  ஒன்றில் 20  இருந்தன.  இன்னொன்றில் ஒரே ஒரு மாடு தனித்து இருந்தது.  அந்த இரண்டாவது கொட்டகையிலே போய் உயரத்திலே உட்கார்ந்து கொண்டது புதுப் பிசாசு.  விடியற்காலை எண்ணெய் வியாபாரி கொட்டகைப் பக்கம் வந்தால் அவனை அமுக்கிக் கொன்று விடலாம் என்று காத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் விடிந்து நேரமாகியும் எண்ணெய் வியாபாரி மாட்டுக் கொட்டகைக்கு வரவே இல்லை.  ஒரு அரச மரத்தடியிலே உட்கார்ந்து கொண்டு மாடுகளுக்கு லாடம் அடிக்கும் வேலையை மேற்பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  ஒவ்வொரு மாடாகப் பிடித்து அழைத்து  பணியாட்களுக்குக் கட்டளையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
"அதோ அந்தக் கொட்டகையிலே இருக்கிற புதுப் பிசாசைப் பிடித்துக் கொண்டு வா!" என்று ஒரு கட்டளை  வரவும் நடுநடுங்கிப் போய்  விட்டது புதுப் பிசாசு!

எண்ணெய் வியாபாரி குறிப்பிட்டது தனியே கட்டியிருந்த மாட்டை.  அது சந்தையிலே பிடித்த புது மாடு.  முரண்டு பண்ணி மற்ற மாடுகளை இடித்ததால் தனியே கட்டி வைத்திருந்தான்.
நிஜப் பிசாசோ, தன்னைத்தான் எண்ணெய் வியாபாரி பிடித்து லாடம் அடித்துவிடுவான் என்று பயந்தது!  ஓடிப் போய்  அவன் திருவடிகளில் விழுந்து, "என்னை ஒன்றும் பண்ணிவிடாதே"! என்று கெஞ்சியது.
"நீ  யாரு" என்று கேட்டான் அவன்.  "நான் தான் புதுப் பிசாசு"
"புதுப் பிசாசா?" 
"என்னை ஒன்றும் செய்யாமல் விட்டாயானால் அந்தப் பழைய பிசாசைக் காட்டிலும் உனக்குச் சகாயமாய் இருப்பேன்.  அது ஒரு களம் எள்ளு ஆகும்படியான எள்ளுக்கட்டை தினமும் உனக்குக்  கொண்டு போட்டது.  நான் ஒரு களம் எண்ணெயே பிழிந்தெடுக்கும் அளவுக்கான எள்ளுக்கட்டை தினமும் கொண்டு போடறேன்..."
"கட்டாயம் போடுவாயா..?
"கட்டாயம் போடுவேன்"..
"அப்படியானால் போ!.. என்றான் எண்ணெய் வியாபாரி.
தலையை சொறிந்தபடி போய் பழைய பிசாசைப் பார்த்தது புதுப் பிசாசு!
"என்ன, போன காரியம் முடிந்ததா?" என்று அது கேட்க, இது நடந்த கதையைச் சொல்ல... "நான் ஒப்புக் கொண்டதைக் காட்டிலும்  அதிகமாக அல்லவா நீ ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறாய்.. உனக்கெங்கே இந்த மரத்துக்கு வர நேரம் இருக்கப் போகிறது" என்றது அது.

கலம் எள்ளு கலம் எண்ணெய் ஆனகதை இதுதான்.

கர்ம யோகமும் ஞான யோகமும் கடினமானவை. சுலபமாகப் பண்ணிவிடலாம் என்று நாம் எண்ணினால் இந்த கலம் எண்ணெய் போல ஒரு  விஷயம் குறுக்கே வருகிறது.  அந்த விஷயம் தான் மகா விச்வாசம்!  கலம் எண்ணெய்க்கான எள்ளுக்கட்டை தினமும் அடைவது எவ்வளவு கஷ்டமோ அவ்வளவு  கஷ்டம் சரணாகதிக்கான மகா விச்வாசத்தை  எய்துவது.

பகவான் எதிரே இருக்கிறான் என்ற பாவனையில்  தூபம், தீபம், நைவேத்தியம் என்று சமர்ப்பிக்கிறோம்.  அவன் வாஸ்தவத்தில் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறான், நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்கிற எண்ணம் வர வேண்டாமா?  பூரணமான விச்வாசம் வர வேண்டாமா?  அது  சிரமம்.

அந்த விச்வாசம் பிரஹலாதனுக்கு இருந்தது.  அதனாலேதான் இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் சொன்னதுபோல உறுதியுடன் அவனால் பேச முடிந்தது!














தொடரும்...

Monday, August 12, 2013

Part - 1, Chapter - 19

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 19

நரசிம்ஹ அனுஷ்டுப் மந்திரம் என்று ஒன்று உண்டு.   முப்பத்திரண்டு அஷ்ரங்கள்.  ஒவ்வொரு அஷ்ரமும் ஒரு பிரும்ம வித்தையை நமக்கு உபதேசம் பண்ணக்கூடியது.  ஆகவே 32 பிரும்ம வித்தைகளாலும் ஆராதிக்கப்படுகிறவர் நரசிம்ஹர் என்று கொள்ளலாம். 
ஏதாவது ஒரு பிரும்ம வித்தையை நம்மால் கற்றுக்கொண்டு அனுஷ்டிக்க முடியுமா? என்றால்,  ஒன்றைக் கூட நம்மால் அனுஷ்டிக்க முடியாது.
ஆனால், நரசிம்ஹனைப் பார்த்து ஸ்ரீநரசிம்ஹாய நம: என்று ஒரு புஷ்பத்தைப் போட்டு அர்ச்சனை செய்ய முடியும்!  அந்த நரசிம்ஹனை தியானம் பண்ண முடியும்.  அப்படி தியானம் பண்ணிவிட்டால் எல்லா பிரும்ம வித்தையும் கிடைத்த பலன் நமக்கு உண்டாகும்.  அத்தனை பிரும்ம வித்தைகளின் நிலைக்களன் அந்தப் பரமாத்மா தான்.
பூர்வ காலத்திலேயே ஜான சுருதி என்றொருவன் இருந்தான்.  வாரிவாரி வழங்கும் வள்ளன்மை மிக்கவன்.  எல்லோருக்கும் வாரிவாரிக் கொடுப்பான்.  தானம், தைரியம் போன்ற குணங்கள் இயல்பாக அமையனும்.  அவனுக்கு அது அமைந்திருந்தது.
ஏழு அடுக்கு உப்பரிகையிலே ஜான சுருதி படுத்துக் கொண்டிருந்தான்.  இரவு நேரம்....  இரண்டு பரதேசிகள் அவனுக்கு உபதேசிக்க எண்ணினார்கள்.
வானத்தில் ஒரு ஹம்ஸ கூட்டம் (அன்னப் பறவை) பறந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.  தாங்களும் ஹம்ஸப் பறவைகளாக மாறி, கூட்டத்துடன் பறந்தனர்.   ஜான சுருதி படுத்திருந்த இடத்துக்கு நேர்மேலே வந்தபோது, அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டார்கள்.
ஒரு பறவை சொன்னது: "மந்தமான பார்வையுடைய நண்பா! கீழே படுத்திருப்பவனைப் பார்த்தாயா? இவன் எப்பேர்ப்பட்டவன் என்று உனக்குத் தெரியுமா?"
மற்றது பதில் பேசியது:  இவனொன்றும் அப்படி உயர்ந்தவன் இல்லை.  ரைக்குவரைக்  காட்டிலும் இவன் எப்படி உயர்ந்தவனாக முடியும்?" 
உரையாடல் தொடர்ந்தது.
"அது யார் ரைக்குவர்?  
உனக்கு ரைக்குவரைத் தெரியாதா?  நான் காட்டுகிறேன், வா .."

படுத்திருந்த ஜான சுருதி எழுந்து விட்டான்.  தன்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்த ரைக்குவரைத் தெரிந்து கொள்ள அவனுக்குப் போருக்க முடியாத ஆவல்.

தான் ஏழு அடுக்கு உப்பரிகையில் படுத்திருந்தால் ரைக்குவர்  பதினாலு அடுக்கிலே படுத்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணி, ஆட்களைக் கொண்டு நகரம் தோறும் தேடச் செய்தான்.  ஒரு நகரத்திலும் அவர் அகப்படவில்லை.  பிறகு  கிராமம்,குக்கிராமம் என்று தேடி, ஒரு வழியாக ரைக்குவரைக் கண்டு பிடித்தார்கள் .
எங்கே?
மிகச் சிறியதொரு குக்கிராமத்தில், ஒரு சேரியில் இருந்தார் ரைக்குவர்.  அங்கே ஒரு கட்டை வண்டி இருந்தது. அதிலே முதுகைத் தேய்த்தபடி நின்றார்!  அவர் உடல் முழுவதும்புளுத்து நெளியும் புண்கள்!
 
ஜான சுருதியினால் நம்ப முடியவில்லை.  இவரைத் தவிர வேறு ரைக்குவர் கிடையாது என்றதும், இரண்டு யானைகள் மீது தங்கத் தாம்பாளத்தில் பட்டு, பீதாம்பரம், செல்வம் என்று குவித்து எடுத்து வருகிறான்.  அத்தனையையும் அவர் முன் சமர்ப்பித்து அனுக்கிரஹம் பண்ணப் பிரார்த்திக்கிறான்.  
"ஒரு புழுவுக்குச் சமம்" என்று தம் உடம்பிலிருக்கும் ஒரு புழுவைக் காட்டிச் சொல்கிறார் ரைக்குவர்.  உன் நிலைக்கு இதெல்லாம் உயர்வாகத் தெரிகிறது.  நான் இருக்கும் நிலைக்கு நீயும் வந்தால், என்னைப் போல்தான் நீயும் இவற்றைப் பார்ப்பாய்" என்றார்.
"இவ்வளவு செல்வத்தையும் புழுவாய் நினைக்கும் ஒரு நிலை இருக்கிறதா? என்று வியக்கிறான் ஜான சுருதி.  
"ஏன் இல்லை?"
"அப்படியானால், அதை அடைய நான் என்ன பண்ண வேண்டும்?"
இப்படிக் கேட்ட ஜான சுருதியிடம் ரைக்குவர் யாரை உபாசிக்கச் சொல்லி உபதேசம் பண்ணினார் என்றால்... நரசிம்ஹனையே உபாசிக்கும்படி உபதேசித்தார்!  அவனும் அவர் சொல்படி நரசிம்ஹனை உபாசித்து மோக்ஷத்தை அடைந்தான்.

ஆக, யார் தன்னை உபாசிக்கிறார்களோ அவர்களுக்குப் பலனைக் கொடுக்கக் கூடியவன் நரசிம்ஹன்.
"அடித்த கை - பிடித்த பெருமாள்" என்று பெயர் அவனுக்கு!  "எங்கடா"? என்று அடித்துக் கூப்பிட்டால், "இதோ" என்று வந்து நம் கையைப் பிடித்துக் கொள்வான்.  வேறு எந்த அவதாரத்திலாவது இந்த அதிசயம் உண்டா!

விச்வத்துக்குக் காரணமானவனும் வேதாந்தத்திலே சொல்லப்பட்ட வித்யைகளுக்குப் பொருளாய்  இருக்கக் கூடியவனும் நரசிம்ஹன்தான்.
அப்படிப்பட்டவனை வெறும் உக்ர ரூபியாக இல்லாமல், லக்ஷ்மியோடு கூடிய லக்ஷ்மி நரசிம்ஹனாக  நாம் உபாசிக்க வேண்டும்.
ஈஸ்வரனே ஆச்சர்யமாய், நரசிம்ஹனை உபாசிக்கும் படியான மந்திரத்தைச்  சொல்கிறார். அதை யார் சொல்கிறார்களோ அவர்களுக்கு ஆரோக்கியம், வித்யை, செல்வம் எல்லாம் சம்பவிக்கும்.
முக்கண்ணனே முக்கண்ணனின் பெருமையைச் சொல்லும் இந்த ஸ்தோத்திரம் அஹிர் புத்ரிய சம்ஹிதை என்பதில் உள்ளது.
எனவே,எல்ல அவதாரங்களிலும் உயர்ந்தது நரசிம்ஹ அவதாரம் எனக் கொள்ளலாம்.  இதை உபசாரமாகவோ, அதிசயோக்தியாகவோ சொல்லவில்லை.. காரணமிருக்கிறது!
நரசிம்ஹ அவதாரம் எதனால் ஏற்பட்டது என்று கேட்டால், ஹிரண்ய கசிபுவை சம்ஹரிப்பதற்காக ஏற்பட்டது என்று சாதாரணமாய் பதில் கிடைக்கும்.
ஆனால் ஹிரண்ய சம்ஹாரத்துக்காக ஏற்பட்டது அல்ல இந்த அவதாரம்.
சரி, பிரஹலாதனை காப்பதற்காக எற்பட்டதா இந்த அவதாரம் என்றால் அதுவும் இல்லை.
அக்கினியில் தூக்கிப்போடும்போதும், மலையில் இருந்து உருட்டும் போதும், சமுத்திரத்தில் எறிந்த போதும், யானையைக் கொண்டு இடறச் செய்த போதும், விஷப் பாம்புகளிடையே விடப்பட்ட போதும் பிரஹலாதனை யார் காப்பாற்றினார்கள்?
அப்போதெல்லாம் அவதரிக்காத நரசிம்ஹன், பிரஹலாதனின் வார்த்தையைக் காப்பாற்றத்தான் அவதரிக்கிறான்!
"எங்குமுளன் கண்ணன், அவன் இல்லாத இடம் கிடையாது" என்று பிரஹலாதன் சொன்னபோது அதை உண்மையாக்க பரமாத்மா அவசரத் திருக்கோலம் பூண்டு சர்வ பதார்த்தங்களிலேயும் நிறைந்தான்!
இப்படி அவனை அவதரிக்க செய்த பிரஹலாதனே அவன் பெருமையைப் பேசுகிறான்.
அவசர அவசரமாகப் போட்டுக் கொண்ட அவதாரமாம்.  யோசித்து எடுத்த ராமாவதாரம் போல் அன்றி, தேவதைகளின் பிரார்த்தனைகளுக்கிரங்கி தோன்றிய கிருஷ்ணாவதாரம் போல் அன்றி, நினைத்த மாத்திரத்தில் எடுத்த அவதாரம் நரசிம்ஹ அவதாரம்.
அவசரத் திருக்கோலம் என்றாலும் அதுதான் மிகவும் அழகான அவதாரமாக அமைந்திருக்கிறது!
மிக ஏற்பாடாக விருந்து சமைக்கும் போது எல்லாம் பிரமாதமாக அமைவதில்லை.  ஆனால், ஊரிலிருந்து வரும் திடீர் விருந்தினருக்கு அவசரமாய்த் தயாரிக்கப்படும் எளிய உணவு அற்புதமாக அமைகிறது!
நரசிம்ஹ அவதாரம் இந்த அவசர உபசரணை மாதிரி... 
அதன் அழகைச் சொல்லி முடியாது.
பிரஹலாதனின் வாக்கை மட்டுமின்றி பிரும்மாவின் வாக்கைக் காப்பதற்காகவும் எடுக்கப்பட்டது நரசிம்ஹ அவதாரம்.
ஹிரன்யகசிபுவுக்கு எசகுபிசகான நிபந்தனைகள் அடங்கிய வரத்தைக் கொடுத்தவர் அவர்தானே...
"இரவிலும், பகலிலும், மனிதராலும், மிருகத்தாலும் எனக்கு அழிவு வரக்கூடாது" என்றெல்லாம் கேட்டான் அல்லவா.
பிரும்மா கொடுத்த அத்தனை வாக்கையும் காப்பாற்றிக் கொடுத்து, அதே சமயத்தில் ஹிரண்யகசிபுவை சம்ஹாரமும் பண்ணப் பரிவுடன் எடுத்த அவதாரம் நரசிம்ஹ அவதாரம்.
பிரும்மா வாக்குக் கொடுத்துவிட்டால் என்ன? என்று அதை மீறும் வல்லமையும், உரிமையும் பகவானுக்கு இல்லையா என்ன? ஆனால் அவன் பிரும்மாவின் வாக்கைக் காப்பாற்றிக் கொடுக்க பிரயத்தனத்துடன் அவதரித்தான்.  ஏன்..?
அந்த வாக்கு மீறப்பட்டால்,  பிரும்மாவின் வரம் செல்லாது என்று ஆகிவிடும்!  அப்புறம்  ஸ்தோத்திரம் பண்ணுவார்களா?  ஏற்கெனவே அவருக்கு ஸ்தோத்திரமும் கோயிலும் குறைவு... அவர் தொடர்பான மந்திரங்களை தொனிகுறைத்துத்தான் சொல்ல வேண்டும் என்று வாக்கு தேவதையின் சாபம் வேறு இருக்கிறது.
ஒரு ஊரில் உபன்யாசகர் இராமாயண உபன்யாசம் 48 நாள்  முடித்து, வீட்டுக்குக் கிளம்புகிறார்.  உபன்யாசத்தை ஏற்பாடு செய்தவருக்குச் சந்தேகம்.
"சுவாமி, இந்த 48 நாட்களும் ராமன், ராமன் என்றும் ராவணன், ராவணன் என்றும் ராக்ஷசன், ராக்ஷசன் என்றும் சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தீர்.  
இதிலே ராக்ஷசன் யார் ? ராமனா ? ராவணனா? என்று கேட்டாராம்.
உபன்யாசகர் தமது மூட்டைகளைக் கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டார்.
சந்தேகப் பேர்வழி தொடர்ந்து கேட்டார்.
இப்ப கேட்ட சந்தேகம் இந்த 48 நாட்களா உண்டானதுதான். அதற்கும் மேல், ரொம்ப நாளா ஒரு சந்தேகம்.  பிரும்மவுக்கு நம் தேசத்தில் ஏன் கோயில்களே இல்லை?
உபன்யாசகர் சொன்னாராம்.
"உம்மையும் படைச்சு, எம்மையும் படைச்சு, உம்மெதிரே எம்மை 48 நாள் உபன்யாசம் பண்ண வைத்தாரே அந்த பிரும்மா!  அதனாலேதான் அவருக்குக் கோயிலே இல்லை போலும்...
ஆக, பிரும்மவுக்கு ஏற்கெனவே ஸ்தோத்திரமும் கோயில்களும் குறைவு.  இந்த நிலையிலே, பகவான் அவரை மதிக்கலைன்னா...   வேறு யார் மதிப்பார்கள்?  அதனால்தான் பிரும்மாவின் வாக்கைக் காப்பாற்ற நரசிம்ஹ அவதாரம் எடுத்தான்.

நாராயணின் நாபியில் இருந்து உருவானவன் நான்முகன்.  அவன் நாபிக் கமலத்தில் தான் அமர்ந்திருப்பதை உணர்வதற்கே அவனுக்கு ரொம்ப நாட்கள் ஆயிற்றாம்.  ஆயிரம் கோடி யுகங்கள் தவம் பண்ணி, நாராயணனே நமக்கு மூலம் என்று உணர்ந்தான் பிரும்மா.  அந்த தேவதைக்கு ஒரு அகௌரவம் வரக்கூடாது என்கிற பரிவினால் அவன் கொடுத்த வரத்துக்கு எந்த வித பங்கமும் இல்லாமல், "அகடிதகடனா" சாமர்த்தியத்தோடு அவதரித்தான் பகவான்.  

அவனுக்கு எத்தனை காருண்யம் பாருங்கள்.

(தொடரும்)













 

 






Thursday, July 4, 2013

PART-1, Chapter-18

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 18

நரசிம்ஹனின் இடது திருநேத்திரம் சந்திரன்.
தன்னுடைய திவ்ய மனோகர ரூபத்தினாலே எல்லோரையும் ஆகர்ஷிப்பவன்.  சின்னக் குழந்தை முதல் முதியோர் வரை அத்தனை பேரையும் ஆகர்ஷிப்பவன்.  "சந்தா மாமா ராவே", "நிலா நிலா ஓடிவா" என்று எல்லா மொழிகளிலும் விளையாட்டுப் பாடல்களால் வரவேற்கப்படுகிறான்.

சோம ஸவம் என்று ஒரு பெரிய யாகம் செய்வார்கள்.  சந்திரனுக்கு என்ன கொடுக்கிறான் இந்த சந்திரன்..?
கன்றுடன் கூடிய பசுவைக் கொடுக்கிறான் - பாலை வருஷிக்கக்கூடிய. பலத்தையும், புஷ்டியையும் தரவல்ல.. வாங்கக்குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும்  பசுக்கள்.  சந்திர அனுக்கிஹத்தினாலேதான் அது கிடைக்கும்.

குதிரை!  வேகமாகப் போகக்கூடிய, நல்ல சுழியை உடைய குதிரைகள் ஒரு நாட்டிலே இருந்தால் நிரம்ப க்ஷேமம் உண்டாகும்.  அவற்றை அளிப்பவன் சந்திரன்.

வீரம் -  இந்த வீர சப்தத்துக்கு நல்ல புத்திரன் என்று  அர்த்தம். நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை விடாமல் பண்ணக் கூடிய சத்புத்திரன் ஏற்பட வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறது யாகம்.

வீட்டிலே எல்லோராலும் கொண்டாடப்படக் கூடியவனாய், சபையிலே கொண்டாடப்படுபவனாய் அப்பாவின் கீர்த்தியை உலகிலே பிரகாசிக்கச் செய்யக் கூடியவனாய் இருக்கும் புத்திரன்.

இவை எல்லாம் சோமதேவன் - சந்திரனால்  ஏற்படுகிறது.  இத்தனையையும் கொடுக்கும் சந்திரன்தான் பகவானின் இடது திருநேத்திரம்.

மூன்றாவது நேத்திரம் அக்னி - அக்னிக்கு வித்வான் என்று ஒரு பெயர்.  வித்வான் என்றால் வழிகாட்டி.  நல்ல மார்க்கத்திலே என்னை அழைத்துப் போ, என்னிடத்திலே இருக்கக்கூடிய பாவக் குவியலைப் போக்க வழிகாட்டு என்று அக்னியை வேண்டுகிறது உபநிஷத் மந்திரம்.

பாவங்களிலே இரண்டு வகை.  சஞ்சிதம், பிராரப்தம்.

சஞ்சிதம் என்றால் இன்னும் பலனைக் கொடுக்க ஆரம்பிக்காதது - அவிழ்க்காத மூட்டை. அதாவது, இந்தப்பிறவியிலே நாம் செய்து வரும் பிழைகளினால் நம் கணக்கில் எறிக் கொண்டிருக்கும் பாவ மூட்டை.

பிராரப்தம்.  என்ன பண்றது... அனுபவிச்சாகணும் என்று பேச்சு வழக்கிலே சொல்வதுண்டு.   இந்த பிராரப்தம் என்பது ஏற்கெனவே எடுத்த பிறவிகளில் செய்த பாவங்களுக்கு நாம் இப்போது அனுபவித்து வரும் பலன்.

இந்த பாவங்கள் மொத்தத்தையும் நீ போக்கடிக்க வேண்டும் என்று அக்னியை வேண்டுகிறோம்.  பதிலுக்கு நாங்கள் உனக்கு என்ன செய்ய முடியும்?  நம: நம: என்று ஸ்தோத்திரம்  பண்ணலாம், அவ்வளவுதான் என்று வேண்டுகிறோம்.  அக்னி மாதிரி நான் ஜொலிக்க வேண்டும்.  மனிதர்க்குள்ளே உயர்ந்த வகை வேண்டும். என்னையும் உன்னைப் போன்ற தேஜஸ்வியாக ஆக்கு என்று பிரார்த்திக்கிறோம்.

நல்வழிப்படுத்தக் கூடியவன் அக்னி; அனைத்தையும்  கொடுக்கக்கூடியவன், யார் துதித்தாலும் ஐச்வர்யத்தை கொடுக்கக்கூடியவன்.  இப்படிப்பட்ட வரங்களை அருளக்கூடிய அக்னியானது பகவானுடைய மூன்றாவது நேத்திரம்.

சூரியன், சந்திரன், அக்னி என்று மூன்று கண்களை  உடையவன்.  ஆதலினாலே, தபன இந்து அக்னி நயன: என்று நரசிம்ஹனைச் சொல்லி ஆராதிக்கிறோம். 


ம்ருத்யு ம்ருத்யவே ஸ்வாஹா என்றும் நரசிம்ஹனை ஆராதிக்கிறோம். 
ம்ருத்யு - மரணம்!  ம்ருத்யுவுக்கு ம்ருத்யுவாய் இருக்கக்கூடியவன் நரசிம்ஹன் என்பதாலே ம்ருத்யு பயம் நீங்க, சம்சார பயம் நீங்க அந்த எம்பெருமாணனின் திருவடியை ஆச்ரயிக்க வேண்டும்.  ம்ருத்யுவையும் விரட்டியடிக்கும்படியான பராக்கிரமமுடையவன் நரசிம்ஹன்.
விச்வயோனி: விச்வாத்மா: என்றும் அவனை அழைக்கிறோம்.  விச்வயோனி: விச்வத்துக்கெல்லாம் காரணமாய் இருக்கக்கூடியவன்.    ப்ரஹலாதப்ரியனான நரசிம்ஹனை முழுக்ஷுபாஸ்ய தேவதை என்று நினைப்பவர்கள் அவனை உபாஸனை பண்ண வேண்டும்.  சம்சாரம் வேண்டாம் என்கிற விவேகம் மட்டும் எப்போது வரும் என்றே சொல்ல முடியாது.

சௌபரி என்று ஒரு மகரிஷி - வெளியிலே இருந்தால் உலகம் நம்மைக் கெடுக்கிறது என்று கருதி சமுத்திர ஜலத்துக்கு அடியிலே போய்  உட்கார்ந்து கொண்டார்.  உட்கார்ந்து தவம் பண்ணினார். பத்தாயிரம் வருஷத்துக்கு ஒரு முறைதான் கண்ணைத்  திறப்பார் அவர். வெளியிலே வருவார், ஏதாவது பழமிருந்தால் பறித்து சாப்பிட்டு விட்டு மறுபடியும் சமுத்திரத்துக்கு உள்ளே போய் விடுவார்.


ஒரு சமயம் அவர் கண்ணை திறந்த போது, ஒரு மீன் குடும்பம் கடந்து செல்வதைக் கண்டார் - தாத்தா, பாட்டி தொடங்கி பேரன், கொள்ளுப்பேத்தி என்று சுமார் இருநூறு மீன்கள் ஒரே குடும்பமாய்ப்  போய்க் கொண்டிருந்தன  உடனே அவருக்கு மனசிலே ஏக்கம்  வந்ததாம்.  அடடா!  வாழ்க்கைன்னா இதுவல்லவா வாழ்க்கை!  இப்படி அழகா குடும்பமா இருக்கறதை விட்டுட்டு மூக்கைப் பிடிச்சுண்டு ஜலத்தடியிலே உட்கார்ந்திருக்கோமே?  இதனாலே நாம் என்னத்தைக் கண்டோம் என்ற சிந்தனை வந்ததாம்.  உடனே அவர் தவம் அப்படியே கலைந்து போய்விட்டது.  மீன்களைப் போல் குடும்பமாக வாழவேண்டுமேன்றால் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டுமல்லவா?  ஒரு சன்னியாசிக்கு யார் பெண் கொடுப்பார்கள்? யோசித்துப் பார்த்த அவர், மாந்தாதா என்கிற இஷ்வாகு வம்ச மன்னனிடம்  போனார்.  அந்த மன்னருக்கு ஐம்பது பெண்கள்.  ஐம்பது பெண்களிலே ஒரு பெண்ணை நமக்குக் கன்னிகாதானம் செய்து கொடுக்க மாட்டாரா என்ன? என்கிற தைரியம் முனிவருக்கு.  ஆனால் எவ்வளவுதான் பெண் குழந்தைகள் இருந்தாலும் எந்தத் தந்தைதான் ஒரு வயோதிகருக்கு அவர்களைத் திருமணம் செய்து வைக்க ஒப்புக் கொள்வார்!  அல்லது எந்தப் பெண்ணாவது ஒரு வயோதிகனை விரும்பி வரிப்பாளா?  ராஜாவுக்கு ரொம்ப தர்மசங்கடமாகப் போய்விட்டது.  ஒரு உபாயம் செய்து இக்கட்டிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றார்.


"சுவாமி!  எங்கள் குல வழக்கம் என்னவென்றால், பெண்கள் யாரை வரிக்கிறார்களோ அவருக்குத்தான் அவர்களை மணமுடித்துக் கொடுப்போம்.  அந்த மாதிரி சுயம்வரம் வைக்கும் குலவழக்கத்தை நான் மீற முடியாதே; நிர்ப்பந்தம் இருக்கிறதே" என்றார் சௌபரியிடம்.

சௌபரி சளைக்கவில்லை  "எனக்கொரு ஆட்சேபணையும் இல்லை.  உங்கள் பெண்கள் இருக்கும் இடத்துக்கு என்னை அழைத்துப் போங்கள்.  அவர்களில் யாரேனும் என்னை வரித்தால் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுப்பீர்கள் அல்லவா? என்றார்.  அரசன் ஒப்புக் கொண்டான்  "கட்டாயம் கொடுப்பேன்" என்று சொல்லி அந்தப்புரத்துக்கு அழைத்துப் போனான்.  அங்கே, உள்ளே நுழையும்போதே அதிரூப சுந்தரராக, மன்மதனையும் பழிக்கக்கூடிய ரூபனாய் நுழைந்தார் முனிவர்.  

அந்தப்புரத்திலிருந்த ஐம்பது ராஜகுமாரிகளும் ஒரு சேர அவரை வரித்து விட்டனர்.  எல்லோருக்கும் போட்டியே வந்து விட்டதாம்.  ஓடிச் சென்று, அரசனிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார்கள்.  அவனும் வேறு வழியின்றி கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஐம்பது பெண்களையும் அவருக்கே மணமுடித்துக் கொடுத்தான்.  அவரும் ஒவ்வொரு பெண்ணையும் தனித்தனியே கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டு தன் பின்னோடு அழைத்துப் போனார். 


தனித்தனியாக ஐம்பது பவனங்கள் (வீடுகள்) நிர்மாணம் பண்ணினார். ஒவ்வொரு கிரஹத்திலும் ஒரு மனைவியைக் குடிவைத்தவர் அத்தனை கிரஹங்களிலும் தானும் இருக்கும்படியான மாயத் தோற்றத்தை ஏற்படுத்தினார்.  ஐம்பது கிரஹங்களிலும் இருந்தவர், வெளியே மரத்தடியிலேயும் இருக்கலானார்.

இப்படி ஒரு கிழவருக்குக் குழந்தைகளைக் கொடுத்து விட்டோமே என்ற வருத்தத்துடன் சக்ரவர்த்தி மாந்தாதா, தம் பெண்களைப் பார்க்க வந்தார்.  ஒரு பெண் விடாமல் அத்தனை பெண்களும் தந்தையை ஸ்தோத்திரம் பண்ணி வணங்கினார்கள்!  "இப்பேர்ப்பட்ட ஒரு வரனுக்கு எங்களைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்தீர்களே. நாங்கள் சகல போகத்தொடு சந்தொஷமாயிருக்கிறோம்" என்று ஒத்தாற்போல் ஐம்பது பெண்களும் சொன்னார்கள்!


பார்த்தார்  மாந்தாதா.  முதல் பெண்ணைத் தனியே அழைத்து விசாரித்தார்.  அவள் சொன்னாள்:  "தந்தையே நான் ரொம்ப மகிழ்ச்சியாகவும் சுபிட்சமாகவும் இருக்கிறேன்  எனக்கொன்றும் போகத்தில் குறையில்லை  ஆனால் ஒரே ஒரு கஷ்டம்"... "என்ன கஷ்டம்"? என்றார் தந்தை.  "எப்போது பார்த்தாலும் பார்த்தா (கணவர்) இங்கேயே என் வீட்டிலேயே இருக்கிறார்.  மற்ற தங்கைகளின் வீட்டிற்கு போவதேயில்லை. அவர்களை நினைத்தால் எனக்கு மனசுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது" என்றாள்.

அடுத்த மகளைத் தனியாய் விசாரிக்கையிலும் மாந்தாதாவுக்கு இதே பதில் கிடைத்தது!  தொடர்ந்து ஐம்பது பெண்களும் இதே பதிலைச் சொன்னார்கள் தந்தையிடம்!

இப்படிப்பட்ட மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையினூடே ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஐம்பது குழந்தைகள் பிறந்தன.  அவர்கள் வளர்ந்து நடக்கும் பருவத்திலே குடும்பமே ஒன்றாயிருந்த ஒரு சமயத்தில் தன் பின்னே பார்த்துக் கொண்டார் முனிவர்.  "ஆஹா! எத்தனை அழகான குடும்பம் என்னுடையது" என்று வியந்து கொண்டார்.  இவ்வாறு மகிழ்ந்தபடியே போய்க்கொண்டிருந்த போது திடீரென்று அவருக்கு விவேகம் வந்து விட்டது!
இந்த விவேகம் மட்டும் எப்போது, எங்கிருந்து, எப்படி வருமென்று சொல்வதற்கேயில்லை!

"இப்போது நாம் குடும்பஸ்தனாகி என்ன சாதிச்சோம்" என்ற எண்ணம் வந்தது அவருக்கு.
"பந்தத்தை இப்படி அதிகமாக்கிக் கொண்டோமே. ஜலத்துக்குள்ளே உட்கார்ந்திருந்தபோது ஒரு பந்தமும் இல்லாமல், ஒரு நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் இருந்தோமே, இப்போது ஏகப்பட்ட பாசத்தினால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.. அநியாயமாய் ஒரு மீன் குடும்பம் நம்மைக் கெடுத்து விட்டதே" என்று "தடாரென்று" அத்தனை பந்தங்ககளையும் உதறி விட்டு மறுபடியும் பழையபடி ஜலத்திலே போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.  

இந்த  கதையை ஆராய்ந்து பார்த்தால் எதுவுமே சாசுவதமில்லை என்பது புரிகிறது.

சாச்வதமான நித்யானந்தத்தை அடைய வேண்டுமென்றால் யாரை உபாஸனை  செய்வது...?

நரசிம்ஹனைத்தான் உபாசனை செய்யவேண்டும்!

(தொடரும்)





 


Wednesday, April 17, 2013

PART-1, Chapter-17

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 17

"முனியே, நான்முகனே, முக்கண்ணப்பா" என்று நம்மாழ்வார் திருவாய் மொழியிலே ஈஸ்வரனை அனுபவிக்கிறார் .
மூன்று நேத்திரங்களால் (கண்களால்) சொல்லப்படக்கூடியவன் பரமசிவன்.  அதே போல், மூன்று நேத்திரங்களால் சொல்லப்படக்கூடியவன் நரசிம்ஹன் - லக்ஷ்மி நரசிம்ஹன். 
மூன்று நேத்திரங்கள் உடையவன் நரசிம்ஹன் என்று தாபனீய உபநிஷத் கொண்டாடுகிறது. இதை சுவாமி தேசிகன் எடுத்துச் சொல்கிறார்.
காஞ்சிபுரம் அருகே திருவேரிக்கை என்கிற ஷேத்ரம்.  அங்கே வேகவதி நதி தீரத்திலே அமைந்துள்ளது அது .   இப்படி அமர வேண்டும், இங்கே இருக்க வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இல்லாமல் பகவான் தானாகவே, இஷ்டமாய் அமர்ந்திருக்கும் ஷேத்ரம். அதனால் அதற்கு காமாளிகை  என்றொரு பெயர்.  அந்த ஷேத்ரத்திலே சுவாமி தேசிகன் வாக்கிலே ஓர் அஷ்டகமானது உதிக்கிறது.  அதிலே வருகிற வரிகள்:
தபன இந்து அக்னி நயன:
தாபனீய ரஹஸ்யானாம் சார:
 
தாபனீய உபநிஷத்தில் சொல்லப்பட்ட சமஸ்த ரகசியங்களின் சாரமாய் இருக்கக் கூடியவன் காமாஸிகா ஹரி: இங்கு அமர்ந்திருக்கிறானே, அந்த நரசிம்ஹன் எப்பேர்ப்பட்டவன்? 

பகவானுக்கு ஒரு பக்கம் வலது திருநேத்திரம் - சூரியனே (தபன) வலது திருநேத்ரமாக அமைந்துள்ளது.  இடது திருநேத்திரம் சந்திரன் (இந்து).  இடையிலே ஒரு நேத்திரம் - அது அக்னி. 
எல்லோருக்கும் நேத்திரமாய் இருக்கக் கூடிய பரமாத்மாவுக்கு, இந்த மூன்று தேவதைகள் நேத்திரமாய் இருக்கிறார்கள்.  

பகவானுடைய நேத்திரத்திலிருந்தே சூரியன் உண்டானான் என்று புருஷ சூக்தம் சொல்கிறது. இப்படி பகவானின் நேத்திரத்திலிருந்து தோன்றியவனே அவனுக்கு வலது நேத்திரமாய் இருக்கிறான்.  
சூரியனுக்கு என்ன அதி சக்தி?  நித்யம் அவனை நமஸ்காரம் பண்ண வேண்டும்.  அனுதினம் அவனை வந்தனம் பண்ண வேண்டும்.  சூரியனைப் பார்க்காமல் யாராவது சாப்பிடுவாரேயானால் அவர் சாணியிலே தோன்றும் புழுக்களைக் காட்டிலும் மட்டமானவர் என்று வேதம் ஒதுக்குகிறது  அத்தகையவன் மனிதனாய் இருந்தும் அல்பமான கிருமியைக் காட்டிலும் மட்டமானவன்.
எவனொருவன் சூர்ய நமஸ்காரம் செய்யாமல் வாழ்கிறானோ அவன் வாக்கு நன்றாக இராதாம்.  எப்போதும் அமங்கலமே அவனிடத்திலிருந்து வெளிப்படுமாம்.  அவன் எதைக் கேட்டாலும் பாவமான வார்த்தைகளாகவே இருக்குமாம்.  இப்படி, காதிலும் அமங்கலமே விழுகிற, பேசுவதும் அமங்கலமேயான ஒருத்தனிடம் யாராவது போவார்களோ?
சூரியனை ஆராதித்தால் ஆரோக்கியம் வாய்க்கும் என்கிறது சாஸ்திரம்.

சூரியன் நான்கு நாள் பிரகாசிக்கவில்லை என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.  உலக சலனம் நடக்குமா?  சரீரம் வேலை செய்யுமா?

சூர்ய என்ற சொல்லுக்கே நம்மை சத்கர்மானுஷ்டானத்திலே செலுத்துகிறவன் என்றுதான் பொருள்.  நம் இந்திரியங்கள் எல்லாம் வேலை செய்யனும்னா சூர்யன் பிரகாசிக்கணும்.
சூரியன் பிரகாசிக்காத நாளை துர்தினம் என்றே சாஸ்திரம் சொல்கிறாது. கர்மானுஷ்டானங்களுக்குத் தகாத நாள் அது.  மகான்களாகப்பட்டவர்கள் மப்பும், மந்தாரமுமாக இருக்கிற நாட்களிலே சாப்பிட மாட்டார்கள்.  என்றைக்கு சூரியன் தென்படுகிறதோ, அன்றைக்கு அவனைப் பார்த்துவிட்டே உணவு கொள்வார்கள்.

இப்பேர்ப்பட்ட சூரியன் பகவானின் வலது திருநேத்திரமாய் அமைந்திருக்கிறான் அவன். என்ன உபகாரம் பண்ணுகிறான் நமக்கு...?  ஞானத்தையும் ஐச்வர்யத்தையும் கொடுக்கிறான்.
ஞானத்தை கொடுக்கிறான் என்பதை எப்படி அறியலாம் என்றால் அதற்கொரு கதையிருக்கிறது.
வைசம்பாயனர் பல பேருக்கு வேதத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். வியாசரிடம் கற்ற யஜுர் வேதத்தை பல சிஷ்யர்களுக்குக் கற்றுக்  கொடுத்தார்.  ஒருநாள் நதியிலே நீராடி விட்டு சிந்தனை பண்ணிக் கொண்டே ஆசிரமத்தை நோக்கி வந்தார் வைசம்பாயனர்.  அப்போது நடு வழியிலே வேதத்தை பூரணமாகக் கற்றுணர்ந்த பிரம்மச்சாரி சிறுவன் படுத்திருந்தான்  அதை கவனிக்காது அவன் வயிற்றிலே கால் வைத்து விட்டார் வைசம்பாயனர்.  அவன் துடிதுடித்து மாண்டு போய் விட்டான்.

வைசம்பாயனருக்கு பிரும்மஹத்தி தோஷம் வந்து விட்டது.  ரொம்ப வருத்தம் அவருக்கு... ஆசிரமத்திலே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.  எல்லா சிஷ்யர்களும் வந்து வணங்குகிறார்கள் அவரை.
சிஷ்யர்கள் பண்ணும் பாவம் ஆசார்யர்களை அடையும்.  இங்கோ, ஆசார்யரே பாவம் பண்ணியிருக்கிறார்.  சிஷ்யர்கள் எல்லோருமாய்ச் சேர்ந்து எதாவது பிராயஸ்சித்த கர்மா  அனுஷ்டித்தால் அது போகும்.  வைசம்பாயனரும் அவர்கள் அவ்வாறு அனுஷ்டித்து, பிரும்மஹத்தி தோஷத்தில் இருந்து தம்மை விடுவிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

சிஷ்யர்கள் எல்லோரும் அப்படியே நாங்கள் பண்ணுகிறோம், அதைக் காட்டிலும் ஒரு கடமை எங்களுக்கு உண்டா? என்று முன் வந்தார்கள்.  ஆசார்யருக்கு ஏற்பட்ட கஷ்டத்தைப் போக்கவில்லை என்றால் சிஷ்யஜன்மா எதற்கு? என்றார்கள்.
அப்போது தான் அந்த சிஷ்யர்களுள் ஒருவரான யாக்ஞவல்க்யர் சொன்னார், "இத்தனை பேர் எதற்கு?  நான் ஒருவனே ஆசார்யனின் பிராயஸ்சித்தம் பண்ணி கஷ்டத்தைப் போக்குவேனே".  
வைசம்பாயனருக்குக்  கடும் கோபம் வந்தது.  "எல்லோரையும் சாமானியர் என்று மதித்து, நீ ஒருவனே உயர்வானவன் என்று காட்டிக் கொண்டாயே, அது உன் அகங்காரத்தைக் காட்டுகிறது.  இவ்வளவு அகங்காரமுடைய ஒரு சிஷ்யன் எனக்கு வேண்டியதில்லை,  நீ வெளியே போ ஆசிரமத்தை விட்டு" என்றார்.  யாக்ஞவல்க்யருக்கு அதற்கு மேல் கோபம்!

"தங்களிடத்திலே இருக்கிற பரிவினாலே, ப்ரீதியினாலே சொன்ன வார்த்தையே ஒழிய இவர்களையெல்லாம் மட்டம் தட்டுவதற்காக நான் பேசவில்லை.  அப்படி நீங்கள் நினைக்கிறது அனுசிதம்.  என் எண்ணத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் என்னைப் போகச் சொன்னீர்களே!  உங்கள் ஆசார்யத்வம் எனக்கு வேண்டியதில்லை" என்று சொல்லிவிட்டார்.
"ஆசார்யத்வம் வேண்டியதில்லை என்றால் என்னிடம் கற்ற வேதத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு போக முடியுமா?  அதனால் வேதத்தை முழுக்க கக்கிவிட்டுப் போ" என்று வைசம்பாயனார் பேசிவிட்டார்!
கடன் கொடுத்தவன் சண்டை அதிகமானால் "காசை எண்ணி வச்சுட்டுப் போ" என்பானே அது போல!
யாக்ஞவல்க்யர் சளைக்கவில்லை.  அப்படியே ஒரு மாமிச கோளமாக மொத்தத்தையும் கக்கி விட்டார். கக்கிவிட்டு, மகா கோபத்தோடு அகன்று போய்  விட்டார்.
வேத வித்தை கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது.  ஒரே மாமிசம் சூழ்ந்து கிடந்தது.  வைசம்பாயனார் பார்த்தார்.  மற்ற சிஷ்யர்களை எல்லாம் கூப்பிட்டு தித்திரா என்கிற புறா வகையாக அவர்களை மாற்றினார்.  மாமிசத்தைச் சாப்பிடச் செய்தார்.  அவர்களும் அப்படியே மாறி அந்த வேத வித்யை வீணாகாமல் அதைத் தரித்தார்கள். 
இவ்வாறு கக்கப்பட்டு மறுபடியும் கொள்ளப்பட்டு தரிக்கப்பட்டதனாலே, கிருஷ்ண-யஜுர்வேத தைத்ரீய சம்ஹிதை என்று அந்த சம்ஹிதைக்குப் பெயர்.  (தித்திரா-என்கிற புறாவின் பெயரிலிருந்து வந்தது தைத்ரீய).
வேதமிழந்த யாக்ஞவல்க்யர் சமுத்திரக் கரையிலே போய் நின்று கொண்டார்.  சூரியனைப் பார்த்து தியானம் பண்ணினார்.    
ஆச்சர்யம் பாருங்கள்.  சூரியன் அவருக்குப் பிரத்யட்சமானான்.  எப்படி?  ஒரு குதிரை வடிவிலே தோன்றினான்.
(அதனால்தான் இப்போதும் முறைப்படி முத்திரையிட்டு சூரியனைப் பார்த்துவிட்டு கண்ணை மூடினோமானால் குதிரை ரூபம் கண்ணுக்குள்ளே தெரியும்) 
யாக்ஞவல்க்யரின் முன் தோன்றிய சூரியன் "உனக்கு என்ன வேணும்" என்று கேட்டான்.
"என் ஆசார்யர் வைசம்பாயனார் என்னை அனுப்பி விட்டார்.  அவருக்குத் தெரியாத வேதம் முழுதும் எனக்கு வேண்டும்" என்றார் அவர்.  உடனே சூரியன், குருவுக்கு என்ன தெரியாதோ அதை சிஷ்யருக்கு உபதேசம் பண்ணினார்.  அப்படி சூரியன் உபதேசம் பண்ணியதுதான் "சுக்ல யஜூர்வேதம்".
இந்த வரலாறு எதை உணர்த்துகிறது என்றால், சூரியன் ஆரோக்கியத்தை மாத்திரம் கொடுப்பவன் அல்ல... சிறந்த ஞானத்தையும் கொடுப்பவன். வேதத்தையே கொடுக்கக்கூடியவன்.

ஐச்வர்யத்தையும் கொடுக்கக் கூடியவன் சூரியன்.  சத்யபாமாவினுடைய தந்தை சத்ராஜித். சூரியனை அவன் உபாசனை பண்ணினான்.  அப்போது சூரியன் அவன் எதிரே தோன்றினான்.  "உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டான்.   சூரியனின் கழுத்திலே அழகான ஒரு மணி இருந்தது.  அந்த மணியைத் தர வேண்டும் என்று கேட்டான் சத்ராஜித். ச்யமந்தக மணி என்று அதற்குப் பெயர். சூரியனும், அதைக் கேட்டவுடனே கழற்றிக் கொடுத்துவிட்டான்.  அதை வைத்திருப்பவருக்கு ஒரு நாளைக்கு எட்டு பாரம் தங்கம் கிடைக்குமாம்! 
அப்படிப்பட்ட ஐச்வர்யம் வாய்த்தது சத்ராஜித்துக்கு...  அதனாலேதான் அவன் மகள் சத்தியபாமாவுக்கு அவ்வளவு கர்வம்! ஒருவேளை பூண்ட நகைகளை, அடுத்த வேளை பூணமாட்டாளாம்!
எனவே, அப்பேர்ப்பட்ட ஐச்வர்யம் தரக்கூடியவன் சூரியன்.
அனைத்தையும் கொடுக்கக் கூடியவன் சூரியன்.
பாண்டவர்கள் வனவாசம் பண்ணுகிறார்கள்.  அந்த நேரத்திலே அவர்களுக்கு உணவு கிடைக்க வேண்டுமே. குறிப்பாக பீமசேனனுக்கு வயிறு நிரம்ப வேண்டுமே என்று கவலை வந்தது வியாச பகவானுக்கு.  உடனே பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கு சூரியன் பேரிலே ஒரு சுலோகத்தை உபதேசம் பண்ணுகிறார், வியாசபகவான். அத்தனை பெரும் அதைச் சொல்ல, சூரியன் எதிரே பிரத்யட்சமானான்.  ஒரு யந்திரத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்தான்.  அஷ்ய பாத்திரம் என்பது அதன் பெயர்.  எவ்வளவு அன்னம் வேண்டுமானாலும் அது கொடுக்கும்.  சகல பதார்த்தங்களையும் கொடுக்கும்.  அன்றைய பொழுதுக்கு அலம்பிக் கவிழ்த்து வைக்கிறவரை கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கும்.
அந்த அஷ்ய பாத்திரத்தைக் கொண்டு தாங்களும் நன்றாகச் சாப்பிட்டு, வனவாசத்தில் தங்களைத் தேடி வந்தவர்களையும் உபசரித்தார்கள் அவர்கள்.
இப்படி, ஐச்வர்யமா?  ஆரோக்கியமா?  ஞானமா? அன்னமா? எது வேண்டுமானாலும் கொடுக்கும் சக்தி சூரியனுக்கு இருக்கிறது.  அது சர்வேச்வரனான பகவானால் கொடுக்கப்பட்ட சக்தி.
அப்படிப்பட்ட சூரியன், நரசிம்ஹனின் வலது திருநேத்திரமாய் இருக்கிறான் என்றால், பகவான் அந்த திருநேத்திரத்தினால் நம்மைக் கடாஷிக்கும்போது ஞானமும், ஐச்வர்யமும், ஆரோக்யமும், அன்னமும் நமக்கு சங்கல்பிக்கின்றன.
எனவேதான் நரசிம்ஹ தியானத்துக்குள்ளே சூரியனும் அடங்கிவிடுகிறான். 

தொடரும்...
http://youtu.be/nq36tVASsxY








Tuesday, March 12, 2013

PART-1, Chapter-16

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 16

பொறுமையே உருவானவர் பூமிபிராட்டி.  நாம் எவ்வளவுதான் தப்பு பண்ணினாலும் அதை பகவானிடத்திலே சொல்ல மாட்டாளாம்!  நாம் ஒரு துளி நல்லது செய்தால் கூட அதைப் பெரிசுபடுத்தி அவனிடத்திலே சொல்வாளாம்!  அவ்வளவு காருண்யம் நம்மிடத்திலே அவளுக்கு.
எம்பெருமான் அந்த பூமாதாவைத் திரும்பி பார்த்தான்.  "இந்த மகாலட்சுமி சொன்னதை எல்லாம் நீயும் கேட்டாய். இப்போது நீ போய் கீதைசாரத்தை எடுத்துச் சொல்லி, உலகத்திலே உள்ளவர்களைத் திருத்துவாயா?" என்று கேட்டான்.
"அதற்குத்தானே காத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன் சுவாமி" என்றாளாம் பூமாதா!
மகாலட்சுமி முடியாது என்று சொன்ன பொறுப்பை பூமாத உடனே ஏற்றுக்கொண்டு விட்டாள் .
"நீங்கள் என்னைப் போகச் சொல்வீர்கள் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கேன்" என்று முந்தானையிலே போட்ட முடிச்சோடு சொல்கிறாளாம்!.
எப்போது போட்ட முடிச்சு அது?  வராஹ அவதாரத்திலே வராஹத்தின் மூக்கின் மேலே உட்கார்ந்திருந்தபோது, பகவான் சொன்ன மூன்று கட்டளைகளுக்காகப் போட்ட மூன்று முடிச்சுகள்...

  • அவன் திருவடியிலே புஷ்பத்தை இட்டு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.
  • அவன் திருநாமத்தை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்.
  • அவன் திருவடியிலே ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ண வேண்டும்.
என்ற மூன்று கட்டளைகளுக்காகப் போட்ட மூன்று முடிச்சுகள்.
"இப்போதே நீங்கள் போகச் சொன்னாலும் சித்தமாயிருக்கிறேன்" என்றால் பூமாதேவி.
எங்கே போவாய்? யாரிடம் பிறப்பாய்? என்றான் பகவான்.
"உங்களுடைய அனுக்கிரஹம் உதவும்" என்று புறப்பட்டு விட்டாள் தேவி.   விஷ்ணுசித்தரின் மகளாய் வந்து அவதரித்தாள்.  நம் திராவிட தேசத்துக்கே அந்த அவதாரம் பெருமை சேர்த்தது.
கல்பத்தின் ஆதியிலே கேட்ட வராஹ மூர்த்தியினுடைய வாக்கைத் தானே எடுத்துக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக துளசி கானகத்திலே அவதரித்தாள் பூதேவி.   பிறக்கும்போதே மேன்மையுடையவளாய், சுவாசனையுடன் ஆவிர்பவித்தாள்.  இரு மாலை கட்டினாள் - ஒரு மாலை பாமாலை; ஒரு மாலை பூமாலை. ஒன்றை பாடிச் சமர்பித்தாள்,  மற்றதைச் சூடிச் சமர்ப்பித்தாள்.  சூடிக் கொடுத்த நாச்சியார் என்று பெயர் பெற்றாள்.
திருப்பாவை முப்பது பாசுரங்கள் பாடினாள் ஆண்டாள்.  

அவற்றில் முதல் பத்து, "அவன் திருநாமத்தைச் சொல்லு" என்று உணர்த்துகின்றன. இரண்டாவது பத்து, "உயர்ந்ததான அவன் திருவடியை அர்ச்சனை பண்ணிப்பாரு" என்கிற பாசுரங்கள்.  
மூன்றாவது பத்தோ "அவன் திருவடியிலே ஆத்ம  சமர்ப்பணம் பண்ணு" என்று சொல்கின்றன.  ஆக வராஹ மூர்த்தியினிடத்திலே அன்று கேட்ட மூன்று விஷயங்களை முப்பது பாசுரங்களாய்ப் பாடி, ஆண்டாள் அவதாரத்திலே எடுத்துக் காட்டினாள்.
திருப்பாவை என்பது ஒரு நூல் மட்டுமல்ல.  அது ஒரு யாகம்.  ஆண்டாள் பண்ணிய வேள்வி அது.  வராஹ மூர்த்தியினிடத்த்திலே பெற்ற உபதேசத்தைக் கொண்டு தனுர் (மார்கழி) மாசத்திலே ஒரு வேள்வி வளர்க்கிறாள்.
வேள்வி செய்வதற்கு கபாலம் என்றொரு பாத்திர சாதனம் உண்டு.  அதிலே புரோடாசத்தை வைத்து நெய்யைத் தடவி சமர்ப்பிப்பார்கள். ஆண்டாள் பண்ணிய திருப்பாவையின் மூன்று பத்தும் மூன்று கபால சாதனங்கள் என்றே சொல்லலாம்.  ஆசாரிய அனுக்கிரஹம் என்கிற நெய்யினால் தடவி அதைச் சமர்ப்பிக்கிறாள்.
வேள்வி பண்ணும்போது ஒவ்வொரு கபாலத்தைச் சமர்ப்பிக்கும் போதும் திரிவிக்கிரமாவதாரனான எம்பெருமானை ஸ்தோத்திரம் பண்ணிச் சமர்ப்பிப்பது மரபு.
திருப்பாவையின் மூன்று பத்தும் மூன்று கபாலங்கள் என்றேன், இல்லையா?  ஒவ்வொரு கபாலத்தின் தொடக்கத்திலும் திரிவிக்கிரமனைத் துதிக்கிறாள் ஆண்டாள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.
"ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்" என்று முதல் பத்திலே திரிவிக்கிரமனை நினைக்கிறாள்.
"அம்பர  மூடறுத்து ஓங்கி உலகளந்த" என்று அடுத்த பதினொன்று முதல் இருபது வரையிலான பாசுரத்துக்குள்ளே இரண்டாவது முறையாக திரிவிக்கிரம அவதாரத்தைப் பாடுகிறாள்.
"அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் அடி போற்றி" என்று மறுபடியும், இருபத்தொன்று முதல் முப்பது வரையிலான பாசுரங்களுக்குள்ளே மறுபடியும் திரிவிக்கிரமன் திருவடிகளைப் போற்றுகிறாள்.
ஆகையினாலே, திருப்பாவை ஒரு வேள்வி போன்றது. ஆண்டாள் நமக்கு கீதையின் வழியைக் காட்டி, "நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணா" என்று ஆச்ரயித்து, அவனையே திருக்கல்யாணமும் பண்ணிக் கொண்டாள்.
ஆண்டாள் அழைத்தாள் என்று வந்து குதித்த பெருமாள், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே மடிந்த திருவடியோடு காட்சி தருகிறான்!
பெரியாழ்வாரோ கன்னிகாதானம் செய்து கொடுத்துவிட்டு அழுகிறார்!  "ஒரு பெண்ணைப் பெற்றேன், அவளைச் செங்கண்மால் கொண்டு போனான், நான் என்ன பண்ணுவேன்" என்று அவருக்கு வேதனை.
ஆனால் ஆண்டாள் சேர வேண்டிய இடத்தில் சேர்ந்தாள்.  அப்படிச் சேர்ந்ததில் நமக்கெல்லாம் ஒரு வழிகாட்டல் இருக்கிறது.
வராஹமூர்த்தி சொன்னதை அனுசரித்து அவள் அவனை அடைந்ததுபோல நாமும் அவனை அடையலாம்.
"அவன் நமக்குப் பதி...நாம் அவனுக்கு பத்னி" என்ற பாவத்துடன் உத்தமமான சரணாகதி மார்க்கத்தை கடைப் பிடித்தோமானால், நாமும் அவனை அடையலாம்.
சரணாகதி மார்க்கத்துக்கு மூலமானவன் மகா வராஹ மூர்த்தி, மாஹ வராஹ: விச்வாத்மா!
இந்த வராஹ அவதாரத்திலே பகவானுடைய பூரணத்துவம் பேசப்படுகிறது;  சரணாகதி மார்க்கமும் பக்தி மார்க்கமும் உணர்த்தப்படுகின்றன.  அவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக மிக உயர்ந்ததான யக்ஞ ப்  பிரகடனங்களை எல்லாம் இந்த அவதாரத்திலே காட்டி நின்றான் பகவான்.  அதனால் தான் இந்த அவதாரத்தை "விச்வாத்மா" என்றழைத்தது.
எத்தனை யக்ஞங்கள் உண்டோ அத்தனையையும் தன திருமேனியில் காட்டினான் வராஹ அவதாரத்தின்போது. நான்கு வேதங்களும் நான்கு கால்களாக அவன் நின்றான்.  எனவே வேதத்தின் பெருமையை இந்த அவதாரத்திலே காட்டியது போல வேறு எந்த அவதாரத்திலேயும் காட்டவில்லை.

அழியாத பிரமாணம் கொண்டது வேதம்.  "ஓலைபடா கிளவி" என்று சொல்லப்படுவது, ஓலையிலே எழுதிவைத்துப் பாதுகாக்க முடியாதது.  உச்சரித்துத்தான் சொல்லித் தர வேண்டும்; கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
ராஜமுந்திரியிலே ஜகன்நாத கனபாடிகள் என்பவர் ஒரு மாணவனுக்கு வேதம் சொல்லித் தர வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்திலே "த்ஸு" என்கிற ஒழி நிறைய வர, அதை அவனால் திருப்பி சொல்ல முடியவில்லை  மாணவனை வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டார் ஒருநாள் வீதியிலே மாணவன் சைக்கிளைத் தள்ளியபடி வந்தான்.  பார்த்தார் கனபாடிகள்.
"சைக்கிள் டயரிலிருந்து காற்றைப்  பிடுங்கு" என்றார்.
"எதுக்கு" என்று விழித்தான்.
"நீ எடுத்துவிடேன் சொல்றேன்" என்றார்.
அப்படியே அவன் காற்றைப் பிடுங்கவும் "த்ஸு" "த்ஸு" என்ற ஒலியோடு அது வெளியேறியது.
"இப்படித்தான் உச்சரிக்கணும்" என்று அந்த ஒலியையே உதாரணமாகச் சொன்னார் கனபாடிகள்.
"குருவே" என்று விழுந்து சேவித்தான் மாணவன்.
"எதற்கு என்னைச் சேவிக்கிறாய்?  சைக்கிளைத்தான் நீ விழுந்து சேவிக்கணும்" என்றாராம் குரு.
வேத உச்சாரணம் எத்தனை கஷ்டமானது என்று உணர்த்த இந்தக் கதை.
வேதங்களிலே நான்கு வகை உண்டு என்பது தெரிந்திருக்கும்.  அதே போல் வேதத்துக்கான குணங்களும் நான்கு.
நித்யத்வம்.  எப்பொழுதும் இருக்கக்கூடியது, அழிவே இல்லாதது.  இயற்கையாகவே நித்யமானதாய், காலவெள்ளோட்டத்தினாலே பாதிப்பு இல்லாமல் நித்தியமாய் இருக்கும் குணம்.
அதற்குத்தான் எழுத்து வடிவு இல்லையே?  கம்பன், காளிதாசன் காவியம் போல் நூல் வடிவாய் இல்லையே என்றால்....பகவானின் மூச்சக் காற்றாய் இருப்பதே அதற்கு நித்தியத்துவம் தருகிறது.  அதற்கும் மேலே என்ன நித்யத்வம் வேண்டும்.
சப்த ப்ரம்மமாய்ப் பரமாத்மாவை - வேதத்தைப் பார்த்தார்கள் ரிஷிகள்.

இரண்டாவது குணம் அபௌருஷேயத்வம்.  வித்யாரண்யா சுவாமி எழுதுகிறார், வேதம் என்றால் என்ன?அத்துடன் சம்பந்தப்பட்டவர் யார்? அதன் பயன் என்ன? என்று கேட்கிறார்.

இஷ்ட பிராப்தி; அநிஷ்ட நிவிருத்தி என்பார்கள்.  நம் உடல் ஆரோக்கியமாய் இருப்பதே இஷ்டம்.  பிராப்தி என்பது அப்படி அது அமையப் பெற்ற வரம்.  அநிஷ்டம் என்றால் உடலுக்குள் இருக்கும் வியாதி.
வைத்தியர் மருந்து கொடுத்தால் வியாதி போய்விடுகிறது.  அப்புறம் தளர்ச்சி வருகிறது. தளர்ச்சியைப் போக்க வேறு மருந்து தருகிறார். இப்படி சரீரத்துக்கு மருத்துவ சிகிச்சை பண்ணுகிறோம்.  எப்படி மருந்து உற்பத்தி நாள் முடிவு நாளோடு காட்சி அளிக்கிறதோ, அப்படி சரீரத்துக்குக் கூட இரண்டும் எழுதியிருக்கிறது.  ஆனால், முடிவு நாள் கண்ணுக்குத் தெரியாததாலே சௌக்யமாக நிம்மதியாக இருக்கிறோம். சரீரமும் மருந்தும் அழியக்கூடியவை.  ஆனால் ஆத்ம ரோகத்துக்கு நிவர்த்தியான வேத மருந்து அழிவற்ற வஸ்து.  அது பிறப்பு, இறப்பு இல்லாத நிலையை அடைவதற்கான மருந்தைச் சொல்கிறது. 

ஆனால், பரமாத்மாவே கூட இயற்றாதது அந்த வேதம்  எந்தவொரு புருஷனாலும் இயற்றப்படாதது: அபௌருஷேயத்வம்.
மூன்றாவது குணம்: அவிச்சின்னபரம் பராகதத்வம் - அதாவது ஒருவர் சொல்லி, இன்னொருவர் கேட்டு வழி வழியே வந்து கொண்டிருக்கும் குணம்.  சிரமப்பட்டு சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது:  கற்றுக் கொள்ளவும் சிரமப்படவேண்டும்.
நான்காவது குணம்: அனந்தத்துவம்.  வேதம் மொத்தத்தையும் யாரும் கற்றுக் கொண்டு விட முடியாது.  வேதங்கள் அனந்தம்!
பரத்வாஜ மகரிஷி மிக இளமையிலேயே வேதம் கற்க ஆரம்பித்தார்.   96 வயது  ஆகிவிட்டது. ஆனால் முழுக்கக் கற்றுக் கொண்டு முடிந்தபாடில்லை.  எனவே, இந்திரனை நோக்கி தவமிருந்தார்.  அவன் அவர் முன் தோன்றி, "என்ன வேண்டும்?"  என்று கேட்டான்  "இன்னும் நூறு வயது வரை வாழ ஆயுள் வேண்டும்" என்றார்.  இந்திரனும் வரமளித்துப் போனான். அந்த ஆயுளும் 96   முடிந்தது.  ஆனாலும் வேதத்தை முழுதும் கற்க முடியவில்லை, பரத்வாஜரால்.   மறுபடியும் தபஸ், மறுபடியும் வரம் என்று மூன்று நூறு வருடங்கள் கடந்தன. நான்காவது முறை அவர் மீண்டும் வரம் கேட்டு விடுவாரே என்று அஞ்சி, இந்திரன் அவர் தவத்தைத் தொடங்கும் முன்பே பிரத்யட்சமாகி விட்டான்!  

"உமக்கு நான்காவது ஆயுளைக் கொடுத்தால் அதைக் கொண்டு என்ன செய்வதாக இருக்கிறீர்?" என்று கேட்டான் இந்திரன்.  
"என்ன கேட்கிறாய் இந்திரா நீ!  பிரம்மசர்யம் அனுஷ்டித்து வேதம் பயில்வதைத் தவிர வேறு காரியம் எனக்கு இல்லை" என்றார்.
உடனே இந்திரன் பூ: புவ: சுவ: என்று மூன்று மந்திரங்களினாலே மூன்று பர்வதங்களை (மலைகளை) உண்டாக்கினான்.
"இதோ தெரிகின்ற மூன்று மலைகளும் வேதங்கள்" என்றான் பரத்வாஜரை நோக்கி.
பரத்வாஜருக்கு ஒரே  சந்தோஷம். தம் மூன்று பிறவிகளில் மூன்று மலைகளான வேதங்களைக் கற்று விட்டதாக நினைத்து, "இந்திரா, இது மொத்தமும் எனக்கு வந்து விட்டதா...?" என்றார்.
"உமக்கு வந்ததை காட்டட்டுமா? என்றான் இந்திரன்.  "ஒவ்வொரு மலையிலிருந்தும் ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்துப் போட்டு, "300 வருஷ காலத்திலே அத்யயனம் பண்ணினது இந்த மூன்று கைப் பிடி.  இன்னும் எத்தனை நூறு வயசு எடுத்தால் இந்த மூன்று மலைகளையும் உம்மாலே கரைக்க முடியும்" என்றான்.
நடுங்கிப் போய் விட்டார் பரத்வாஜர்! 
"கற்றது கைமண் அளவு" என்ற வசனம் இப்படி வேதத்தைக் குறித்துச் சொன்ன கதையினாலே வந்ததுதான்!
ஆக அனந்தத்துவம் - முடிவில்லாத தன்மை என்பது வேதத்தின் இன்னொரு குணம்.
இப்படி நான்கு குணமுடைய நால்வேதங்களை நான்கு கால்களாகக் கொண்டு வராஹமூர்த்தி நிற்கிறான் என்றால் நாம் அவனைக் குறித்து என்ன சொல்ல முடியும்?  அதைச் சொல்லிவிட்டால் பரம சந்தோஷம் அடைவான் வராஹமூர்த்தி.

தொடரும்...














Saturday, March 9, 2013

PART-1, Chapter-15

குறையொன்றுமில்லை (முதல் பாகம்)

அத்தியாயம் 15

அவதாரங்கள் எல்லாம் முடிந்து பரமாத்மா ஆனந்தமாக வைகுண்டத்திலே உட்கார்ந்திருக்கார்.  தேவர்கள், முனிவர்கள் சூழ, பெரிய சதஸ் அங்கே... அப்படிப் பல நாள் உட்கார்ந்திருந்தவர் பூமியைப் பார்க்கிறார். பூமியைப் பார்த்ததும் அவருக்கு வருத்தம் வந்ததாம்.  ஏனென்றால் அவ்வளவு அக்கிரமங்கள் அங்கே நடந்து கொண்டிருந்தன!
"கிருஷ்ணாவதாரம் பண்ணினோமே.  அப்போ கீதையைச் சொல்லிவிட்டு வந்தோமே. அதைச் சொல்லிவிட்டு வந்த பிற்பாடு கூட இன்னமும் உலகத்திலே அக்கிரமம் நடந்து கொண்டிருக்கிறதே... அப்படியென்றால் நாம் சொன்ன கீதை பிரயோஜனமில்லாமல் அல்லவா போய்  விட்டது" என்று ரொம்ப வருத்தம் பரமாத்மாவுக்கு.
"நாம் சொன்னது போதவில்லை போலிருக்கிறது.  நம் வாக்கு சரியில்லை போலும்;  அதனாலே வேறு வாக்கைக் கொண்டு அதே கருத்தை உலகத்துக்கு தெரிவிக்க வேண்டும்" என்று முடிவு செய்தான்.
பக்கத்தில் இருக்கும் மகாலக்ஷ்மியைப்  பார்த்துச்  சொன்னான்!  "லக்ஷ்மி! நீ போய் பூலோகத்திலே பிறந்து, கீதையிலே நான் என்ன சொல்லி உபதேசம் செய்தேனோ, அதையே சொல்லித் திருத்தக் கடவாய்" என்றான்.

பூலோகத்திலே அவதாரம் பண்ணின காலத்திலே மகாலக்ஷ்மியாலே பகவானை ஒன்றும் தட்டிக் கேட்க முடியல்லையாம்.  இப்போது, வைகுண்டத்திலே, பகவான், லக்ஷ்மியினிடத்திலே ஏகாந்தத்திலே அகப்பட்டுக் கொண்டு விட்டான்!  நினத்ததை எல்லாம் கேட்க அவளுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது.  கேட்கலானாள்:

"என்ன அக்கிரமம்! என்னைப் போய்  அவதரிக்க சொல்லுகிறீர்களே, இது நியாயமா? உங்களோடு கூட வந்தபோதே எனக்குக் கௌரவம் இல்லை.  இன்னும் தனியாக வேறு போகச் சொல்லுகிறீர்களே.. இது நியாயமா?  ராமாவதாரத்திலே உங்கள் கூட வந்தேன்.  எங்கேயாவது சுகம் என்பது எனக்கு அதில் இருந்ததா? அயோத்தியிலே கொஞ்சம் நாள் இருந்தது போல் தோன்றுகிறது.  அதற்கப்புறம் ரொம்ப சிரமம்,  காட்டிலே வாழ்ந்து.  இதெல்லாம் போகட்டும் என்றால் காமாசுரன் ராவணன் என்னைக் கண்டவாறு பேசினான்.  அதைக் கூட சகித்துக் கொள்ளலாம் போலாக்கி விட்டது உங்கள் செயல்.  அத்தனை பேர் நடுவிலே என்னை நிறுத்தி மேலே தேவதைகள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே... என்னைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தி நீங்கள் பேசினீர்களே, அதை நினைத்தால் தான் துக்கம் தாளாமல் போகிறது..."

அக்னிப் பிரவேசத்தைப் பற்றித்தான் இவ்வாறு பேசினாலள் மகாலட்சுமி.  அக்னியை மூட்டச் சொல்லி லக்ஷ்மணனுக்கு சீதா தேவி கட்டளை பிறப்பித்தபோது, அவன் அண்ணாவின் முகத்தை அனுமதி தேடி நோக்கினானாம்.  அப்போது ராமன் வாய் திறந்து கூடப் பேசாமல் புருவத்தை நெறித்தே அதற்குப் பதில் சொன்னாராம்!

அக்னி பிரவேசம் முடிந்து வைதேகியை வெளியிலே எடுத்து வந்த பிற்பாடு, "என் சீதை ரொம்ப நல்லவள். இந்த உலகத்துக்காகத்தான் அவளை அப்படி அக்னிப் பிரவேசம் பண்ண வைத்தேன்" என்று ராமன் சொன்னதை நினைவூட்டி இப்போது மகாலட்சுமி பேசுகிறாள்.
"காமாதுரன் ராவணன் பேசியது இருக்கட்டும்.  அன்று நீங்கள் என்னை அத்தனை பாடுபடுத்தி, அவ்வளவு தூரம் பரீட்சை பண்ணிய பிறகும் நிறைமாத கர்ப்பிணியாக என்னைத் தனியே காட்டிலே விட்டு விட்டீர்களே! நான் மற்றவர்களால் பட்டதை விடவும் உங்களால் பட்டதே அதிக அவஸ்தை"

பகவான் பார்த்தான்.  மகாலட்சுமி இன்னமும் நிறுத்திக்கிற வழியாக இல்லை.  ஒரு கமா(,)  போட்டு... அப்படி இலேசாக நிறுத்தியிருக்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டான்.  அடுத்து என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்று பார்த்தான்.  அதற்கப்புறம் ஏகமாக துக்கம் வந்து விட்டதாம் லக்ஷ்மிக்கு.

"இந்த ராமாவதாரமே பரவாயில்லை போலிருக்கிறது,  அதற்கடுத்த அவதாரத்தை நினைத்துப் பார்க்கும் போது".. என்று மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தாள்.
அவளுடைய இந்த பேச்சுக்கு என்ன அர்த்தம் என்பது போல் பகவான், கண்களை அகல விரித்துப் பார்க்கிறான்!
"ராமாவதாரத்திலே நீங்கள் எனக்குத்தான் என்று இருந்தது.  கிருஷ்ணாவதாரத்திலே அதுவும் போய்  விட்டது. அதிலும் அந்த சத்யபாமா இருந்தாளே... எத்தனையோ பேர் உங்கள்  மேல் பிரேமை கொண்டிருந்தாலும் உங்களைத் தன் முந்தானையிலே முடிச்சுப் போட்டு வைத்துக் கொள்ளணும் என்று எண்ணம் அவளுக்கு!  இந்த சத்யபாமாவோடு ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் நான் போராடிப்  போராடி... உங்களை என் கிரஹத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டு வருவதற்குள் நான் பட்டபாடு..."

அந்த ருக்மிணி...சத்யபாமா கதையைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்:
நாரத மகரிஷி வீணையை வாசித்துக் கொண்டு ருக்மிணியின் கிரஹத்துக்கு வந்து விட்டார்.  ருக்மிணி துளசி பூஜை பண்ணியபடி இருந்தாள்.  "ருக்மிணி!  நீ இப்படி இருக்கிறாயே.  உலகத்திலே உன்னைப் போல் ஓர் அபலை உண்டா? என்று கேட்டார் நாரதர்.
"சுவாமி, என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?"
நாளைக்கு ஒரு நாளாவது உன் பர்த்தாவை அழைத்துக் கொண்டு வந்து உன் கிரஹத்திலே இருக்க செய்ய வேண்டாமா நீ?  இப்படி நீ அவனை நாளைய தினத்துக்காகவாவது அழையாமல் இருப்பது நியாயமா?" என்று கேட்டார் நாரதர்.
"நாளைக்கு என்ன சுவாமி?" வியப்புடன் கேட்டாள் ருக்மிணி.
"இது கூட தெரியாமல் இருக்கியே!  என்னை மாதிரி ஒருத்தர் உனக்கு எடுத்துச் சொல்லாமல் இருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்!  நாளைக்கு உன் பிறந்த நாள் அல்லவா?  அன்றைய தினம் பர்த்தா கூட இருக்க வேண்டாமா?  நாளைக்குக் கூடவா சத்யபாமா கிரஹத்திலே அவன் இருக்கிறது"
"நாரத கலஹப்ரிய" என்று நாரதரைப் பற்றி வசனம் சொல்வதுண்டு.  கலகம் செய்வதிலே நாட்டம் உடையவன் என்று அர்த்தம்.  அவர் தமக்குப் பிரியமான வேலையைச் செய்து விட்டார்.
"உடனே ருக்மிணி, "இப்பவே போய்  பகவானை அழைச்சுண்டு வந்துடறேன்" என்று புறப்பட்டாள். வேத கோஷங்களும் வாத்திய கோஷங்களும் சூழ பகவானை அழைக்க அவள் போகிறாள். 
ருக்மிணி போய்  சேர்வதற்குள் நாரதார் சத்யபாமாவினுடிய கிரகுஅத்துக்குப் புறப்பட்டுப் போய்  விட்டார்.  அங்கே சத்யபாமாவைப் பார்த்து, "உன்னைப் போலே ஓர் அபலை உண்டா?" என்றார்.
"ஏன் சுவாமி அப்படி சொல்லுகிறீர்கள்" என்றாள்  சத்யபாமா.
"இந்த ருக்மிணிக்கு உன் பேரில் ரொம்ப அசூயை.  வேண்டுமென்றே நாளைக்கு நாள் பார்த்து அந்த கிருஷ்ணனை உன்னிடத்திலேயிருந்து பிரிக்க வேண்டுமென்று அவள் வந்து கொண்டிருக்கிறாள்.  நாளைக்கு உன் புருஷன் அவசியம் உன்னோடு இருக்க வேண்டாமா?"
"நாளைக்கு என்ன சிறப்பு சுவாமி?" வியப்புடன் கேட்டாள் ருக்மிணி.
"இது கூடத்  தெரியாமல் இருக்கிறாயே.   நீ கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்ட நாள் அல்லவா  .. அன்றைக்கு நீ பர்த்தாவோடு இருக்க வேண்டாமா?  அந்த நாளைக் கொண்டாட வேண்டாமா?"
"அந்த நாளைக் கொண்டாடணும்னு  உண்டா சுவாமி?"
"அப்படி வழக்கம் இல்லாமப் போனால்தான் என்ன.. நீ தான் அதை ஆரம்பித்து வையேன்" என்றார் நாரதர்.  ஆகையினாலே அன்னைக்கு ஆரம்பித்தது இன்னைக்கும் நடக்கிறது.
"சரி" என்றாள், சத்யபாமா.
அந்த நேரம் பார்த்து ருக்மிணி அங்கே வந்தால்  அவளைப் பார்த்து விட்ட சத்யபாமா உள்ளே போய்விட்டாள். உள்ளே கிருஷ்ணன் படுத்திருக்கிறான்.  பாமா போய் பகவானின் கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.  "வாய் திறந்து பேசவே கூடாது" என்று அவனுக்குக் கட்டளை போட்டுவிட்டாள். 
ருக்மிணி பகவானைப் பிரதட்சணம் பண்ணி வந்து நமஸ்காரம் பண்ணினாள்.  தன் வேண்டுகோளைச் சொன்னாள்.  பேசவே முடியலையாம் பகவானுக்கு!  இப்படியும் பேச முடியலை.. வரேன் என்று சொல்ல முடியவில்லை; போக மாட்டேன் என்றும் சொல்ல முடியல.. அங்கேயும் பேச முடியவில்லை.
வேதாந்த விஷயங்களை  எல்லாம் ஏதோ கேலி பேச்சு பேசுகிற மாதிரி இலகுவாகப் பேசிய பரமாத்மா, அவ்வளவு உபநிஷத் விஷயங்களையும் கீதையாகக் கொட்டிய பரமாத்மா, பேச்சடைத்து நிற்கிறாராம்.  பதில் சொல்ல முடியாமல் அவஸ்தைப் படுகிறாராம்.

இந்தக் காட்சியைத் தொலைவிலிருந்து பார்த்தபடி நாரதர் கைகூப்புகிறார்.   ஏனெனில் வைகுண்டத்துக்குப் போனால் இந்த காட்சியெல்லாம் பார்க்க முடியாது. அங்கே பகவான் சுவாமியாக.. மகாவிஷ்ணுவாக அல்லவா உட்கார்ந்திருப்பார்.   இந்த மாதிரி லீலைகள்  எல்லாம் காணக் கிடைக்காதே அங்கே.  எனவே அந்த லீலையைப் பார்த்து, நாரதர் கைகூப்பி ஆனந்தித்து சேவிக்கிறார்.

புளாங்கிதமாய் நின்ற நாரதரை பகவான் பார்த்தார்.  ரொம்பக் கோபம் வந்துவிட்டது அவருக்கு.  இவ்வளவு தூரம் சிண்டு முடியும் வேலையைச் செய்துவிட்டு சேவித்தபடி நிற்கிறாரே என்று கோபம்.  அவரையே பிரச்னைக்குத் தீர்வு கேட்போம் என்று முடிவு செய்து கேட்டார்.

"நாரதரே,  பிறந்த நாள் அன்று தன்னுடன் இருக்க வேண்டுமென்று விதர்ப்ப தேசத்து ராஜகுமாரி ருக்மிணி சொல்கிறாள்  நாளைக்குத் திருமண நாள், என்னுடன் இருங்கள், என்று என் சத்யபாமா சொல்கிறாள்.  இப்போ நான் எங்கே போகட்டும்?  அங்கேயா? இங்கேயா? இவ்வளவுக்கும் காரணமாயிருந்த நீரே பதில் சொல்லும்" என்றார்.
அதற்கு நாரதர் சொன்னார், "இந்தச் சண்டையை எல்லாம் என்னால் தீர்த்து வைக்க முடியாது.  ஒரு மனைவி கணவனுக்குள்ளே சண்டையென்றாலும் பரவாயில்லை.. அதுவோ பல மனைவி தகராறு.  என்னைப் பார்த்துக் கேட்கிறாயே கிருஷ்ணா.  உலகத்திலே எனக்கு இந்த விஷயம் பற்றி ஏதாவது அனுபவம் உண்டா?" என்றார்.
அந்தக் கட்டத்தில் பகவான் பட்ட அவஸ்தையை சொல்லி முடியாது.  எப்படியோ சத்யபாமாவை வஞ்சித்து விட்டு, ஒருத்தருக்கும் தெரியாமல் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிப் போகிறான். 

இந்த வரலாறை எல்லாம் (ராமவதாரம் கிருஷ்ணாவதாரம்) நினைவுப்படுத்தி பகவானுக்குச் சொன்னாளாம் மகாலட்சுமி.   சொல்லி விட்டு, "இவ்வளவு கஷ்டங்கள் நான் ஏற்கெனவே பட்டது போதாதா?  என்னைப் போய் திரும்பவும் அவதாரம் பண்ணச் சொல்கிறீர்களா; அதுவும் தனியாக!  நான் போக மாட்டேன்" என்று மறுத்து விட்டாளாம் மகாலட்சுமி.
மகாலட்சுமி சொன்ன சரித்திரத்தை எல்லாம் கேட்டு வைகுண்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஆனந்தித்தார்களாம். அவள் வாக்கில் இருந்து வருபவை எத்தனை ஆனந்தம் அளிக்கும்.
ஆனால், பகவானுக்குத் தன் காரியம் ஆகவேண்டும் இல்லையா.. அவன் இப்படித் திரும்பியிருந்த பார்வையை அப்படித் திருப்பி பூமித் தாயாரை நோக்கினான். மகாலக்ஷ்மியிடம் சொன்னதை அப்படியே அவளிடம் சொன்னான்.  அவள் பதில் வேறு விதமாய் இருந்தது.

தொடரும்...